Gelukkig

3 feb

Advertenties

Free writing

30 jan

Nieuwe routine
Dagelijkse neukpartij
van 10 minuten

Liefde bedrijven
Trio pen papier en ik
tot ik me verslik

Het zaad. De vruchten
leven literair niet lang
Spielerei. Pur sang

#freewriting #haiku #inspiratie #schrappen #hetisergensgoedvoor

Buiten zicht

17 jan

De jongen naast haar typt met twee vingers
130 beats per minuut, soms minder
Dan hoort ze dat hij naar haar kijkt

Achter haar schuiven mensen, vlot gebabbel
met luide stemmen, soms gefluister
tot het zwijgen klinkt. Ze hoort ze kijken

Zij, met haar ogen dicht 

Haar strijkstok glijdt over strakke snaren
130 beats per minuut, soms meer
Ze hoort krassende violen
en haar ogen kraken 

Zij, een stil orkest
buiten zicht

©Ellis van Atten

Een tijdloos jaar

31 dec

Opvouwtasje

22 okt

Ze zet de boodschappen op het aanrecht, gesorteerd op waar het straks opgeborgen moet worden. Brood en zoet beleg voor in de la, boter, melk en vleeswaren voor in de koelkast en de koek voor in de trommel.

“Strakjes zijn jullie aan de beurt,” fluistert ze en draait zich om met de lege tas in haar hand. Ze zucht en vouwt de bodem van de tas tegen de bovenrand. Ze vouwt het nog een keer dubbel. Ze houdt het niet stevig genoeg vast en het gladde textiel glijdt weer in de oude vorm. Ze grijpt de tas stevig vast en kneedt het tot een bal.

“Ik vouw je op. Hop, in je kleine binnenzakje moet je,” zegt ze met haar kiezen op elkaar. Het tasje haalt diep adem en blaast zich op.

“Je doet altijd alsof ik niet besta. Ik ben een tas. Geen zakje. Straks verdwijn ik weer in je handtas voor weet ik niet hoelang,” schreeuwt het tasje.

“Hou je kop. Spreek me niet tegen.” Ze knijpt de laatste lucht uit de blauwe bal. Het tasje verzet zich, trekt het koordje strak zodat ze hem niet naar binnen kan vouwen. Ze trekt het met bevende handen weer los en vouwt hem in het binnenzakje. “Pas als ik je nodig heb, dan mag je er uit.”

Nog voordat het zakje in de handtas verdwijnt, kraakt het textiel. Het zakje ademt uit, de vouwen verscherpen zich in een vacuüm. “Weet je wat? Ik doe het niet meer. Nooit meer. Je draagt je boodschappen maar zelf,” bijt het tasje haar toe.

Met een harde ruk trekt ze de rits van de handtas dicht. Met haar handen op haar oren draait ze zich om naar het aanrecht. De boter staat naast het zoete beleg, de vleeswaren liggen daar weer naast, het brood ligt op het fornuis. Ze stampvoet om ze maar niet te hoeven horen.

Second home

14 okt

 

i steer my tongue
through wires connected
to my remote controlling brain

i spit words in a reflex
without thinking
that’s a common thing
and in daily life it works

i wrap words in poetry
that’s when my feelings sing
and bounce so i can play
to connect to who i am
and where i belong

i breath words
in a language you
don’t understand
so now i’m playing
with our words
to find you
to reconnect
to who i am
and where you are
land i used
to call home

i steer my tongue
through wires connected
to memories of belonging
i am yearning
to inhale your air again
and breath our words
into poems

©ellis van atten

Haute cultuur

24 aug

img_20180819_074404322-11644296254.jpg
Ik lust cultuur rauw
zeker de Italiaanse
Lendenen dungesneden
op een bord of billen
van elkaar gescheiden door
een smal streepje stof
Geölijfolied vlees
oogstrelend
zacht op de tong
of stevig in de hand

Cultuurbarbaarse gedachten op de boulevard
zijn sexueel getint tot het zand gespoeld
moet worden met meer dan bier op een terras

Uitgeput hult het vlees zich op de camping in vormloos textiel
en maakt zich op voor een carnavaleske parade
Op een steenworp afstand Milaan, de grote modestad
Maar hier, tussen caravans en douchecabine
de enige echte catwalk voor de simpele badjas

Daaronder vlees. Naakt
Da’s ook haute cultuur

%d bloggers liken dit: