De tuinman van Poelenburg

28 Aug
tuin

foto: Oog op Zaandam

Mensen die inspireren, daar houd ik van. Henk, één van de tuinmannen van Buurttuin Poelenburg in Zaandam liet mij mijn eigen tuin met andere ogen zien, waardoor ik met nieuwe energie ging tuinieren. En dichten.

 

Er is een paradijsje verschenen waar ik na

mijn loopje rek, strek en over het water staar

Waar gras was, is nu een wandelpad langs

een waterput en elke keer meer

ook uit mijn eigen tuin gegraven

door Henk

 

Mijn eigen tuin is een oerwoud waar ik na

het werken rust, wijn drink en naar de kippen staar

Waar paden waren, groeit onuitgenodigd groen

Wat ooit geplant was is onvindbaar

onder mijn eigen tuin begraven

tot Henk

 

Hij stak de gele lissen uit de grond met zijn spa

Behendig, zonder twijfel, zijn lichaam sprak vakmanstaal

Zijn mond volgde, elke plant noemde hij bij naam

Ik leerde de planten opnieuw kennen

en de liefde voor mijn tuin

door Henk

 

Mijn tuin is een herontdekt paradijs waar ik na

de dagelijkse gekte in werk, ontspan en zo de rust bewaar

Als kennis even ontbreekt en liefde om voeding vraagt

doe ik een loopje, rek en strek ik, kijk ik mijn ogen uit in

de buurttuin van Poelenburg

de tuin voor iedereen

van Henk

 

Dit gedicht verscheen op 24 augustus 2016 in het Zaans Stadsblad als Zaans gedicht.

tuinman

 

 

 

 

 

 

Love for all

7 Aug

 

index

Handen in de zakken, afstand bewaren

Straks zien ze dat we. Maar we zeggen niets,

doen niets. We zullen ze sparen, zij

die niet zien dat er liefde is, echte liefde

net zoals zij die voelen in het klein

maar niet voor iedereen

 

Mijn armen om haar heen, mijn borsten

tegen haar rug, ik fluister in haar oor. Schreeuw

onze liefde zichtbaar voor iedereen. Trots

dansen we onze liefdesdans met hen

die willen zien dat er liefde is

voor allemaal

 

GayPride 2016

 

 

Zomerzotheid

26 Jul
zotheidVoor een zomerschrijfgroep broedde ik tijdens een zorgeloze vakantie in Duitsland op een stukje vrolijke tekst met het thema zomerzotheid. Na al het nieuws over de nare gebeurtenissen in Duitsland is het een andere tekst geworden.

Zotheid. Een mooi woord. Vrolijk, of toch serieus?

Na gisteren teruggekeerd te zijn van een zorgeloze vakantie in Duitsland, waar zich afgelopen week vier drama’s afspeelden neig ik naar serieus. In het uiterste zuiden van Duitsland, verscholen in het Schwarzwald was er niets te merken van angst, van terreur. Bij thuiskomst des te meer;  Facebook en Twitter , de interviews op televisie, de kranten staan er vol van. Angst voor ‘vreemden’ wordt ineens  begrepen, of juist ontkent. De één wil doorleven, feesten zelfs. De ander staakt het vrijwilligerswerk voor vluchtelingen vanwege de angst. Wat gebeurd is, is vreselijk. Elke dode is er één te veel, elke dader ook.

Op neutraal terrein in Basel stuitte ik op een expositie over Erasmus, de naam kennen we allemaal. Een denker, kritisch op religie en ‘georganiseerd’ geloof. Schrijver van ‘Lof der Zotheid’. Een vrolijke titel lijkt het, de inhoud is serieus. Zotheid is de basis voor een hoop ellende. Erasmus bevestigt mijn gevoel van dit moment, zotheid is serieus.

De angst is zotheid, dwangmatig doorfeesten is zotheid, elke dode is zotheid, elke dader is zotheid. Het feit dat ik ongestoord boekjes lees bij het zwembad, -zonder zonnebrand!-  is zotheid. Dat ik in een land leef waar een elke dode en elke dader er één te veel is, terwijl er landen zijn waar dagelijks doden vallen of mensen verdwijnen  is zotheid.

Vrijheid is zotheid, om vrolijk van te worden.

En heel serieus te nemen.

 

 

You go, mama! (10)

31 Mei

Eindelijk de Vestingloop

img-20160529-wa0002.jpegYes! Vestingloop! Vorig jaar was ik slechts toeschouwer- geveld door gekneusde ribben-, dit jaar was ik een goed voorbereide deelnemer. Het beloofde een mooie loop te worden.

Of niet?

Tot het weekend leek dat zo, tenminste. De frequente gang naar het toilet was niet vanwege de loopstress, het plassen deed pijn, de onderbuik voelde zwaar. Een blaasontsteking. Vrijdagavond en zaterdag veel drinken en nog meer plassen leek te helpen tot twaalf uur voor de start. Klaarwakker zat ik met een pot thee televisie te kijken. Een leuke verrassing voor de stappende zonen, die om een uur of twee thuis kwamen. Bijna barste ik in huilen uit toen ze vroegen wat er was. Straks kan ik deze loop weer niet doen!

Doorspoelen

Doorgespoeld en goed gedrogeerd met pijnstillers kwam ik bij de start, waar toiletten zouden zijn. Mooi geregeld. Zeker twaalf plaspalen voor de heren en drie toiletten voor de dames. DRIE! De derde was dan ook nog bestemd voor de heren met meer dan een plasbehoefte. Er stonden een kwartier voor de start zeker nog twintig dames in de rij. Wat een stress! Nog net voor het startschot sloot ik aan bij mijn man, die inmiddels ook al aardig in de stress was geschoten.

Hurken in het gras

‘Ik dacht dat je flauwgevallen was, ofzo. Gaat het wel?’  De bezorgdheid hield hij de hele loop vol. Hij week niet van mijn zijde toen ik na vijf kilometer op het voetbalveld achter de bosjes verdween, toen ik met een zere onderbuik na acht kilometer even wilde wandelen, weer achter een boom schoot en net voor Den Bosch nog eens hurkte in het hoge gras.

Hand in hand

Schermafdruk 2016-06-01 20.46.59Ondanks al dit ongemak genoten we. Veel aanmoediging en muziek onderweg, oude gedeeltes van de stad gezien, prachtig natuurgebied. Met het trage tempo hadden we tijd om met elkaar en omstanders te kletsen. Van te smalle fietspaden voor al die deelnemers en het dringen bij de finish hadden wij helemaal geen last, achteraan was heel veel ruimte. De omroeper haalde ons binnen, onze namen werden genoemd en juichend gingen we hand in hand over de finish!

Een mooie loop!

Het was echt een mooie ervaring! Complimenten aan alle vrijwilligers, organisatie en gezellige mensen aan de route!  En complimenten aan mijn man, een betere coach kon ik mij niet wensen.

Slechts één tip voor de organisatie: iets meer toiletten graag! Niet alleen voor de (tijdelijke) veelplassers. Voor mensen met drukke darmen, of een ziekte zoals Colitis Ulcerosa en ziekte van Crohn zijn dit soort voorzieningen zelfs een voorwaarde om mee te kunnen doen.

 

Eerdere (hard)loopverhalen lezen? Dat kan:

You go, mama! (9): What’s next?

You go, mama! (8): Afgeronde tijd

You go, mama! (7): Feeling good

You go, mama! (6): It’s all about zool!

You go, mama! (5): Wel of geen Vestingloop Den Bosch

You go, mama! (4) : Circuit, racewagens, regen, Zandvoort, lopen en helden

You go, mama! (3) : Bloed, zweet, tranen en ander lichaamsvocht

You go, mama! (2) : Dam to damn!

You go, mama! : Move that body!

 

 

 

 

 

Door het park

18 Mei

Het grind onder mijn wielen vormt

een melodie. Ik neurie mee. Speel stiekem

met woorden. Vorm zomaar een zin. Dans op

de trappers. Zweef en zing uit volle borst in

dit donker. Waan mij alleen met

mijn gedachten, ruw doorbroken door

die twee.

Ik zie ze en sluit mijn stem. Te laat.

Mijn lijf alert op wat het te wachten staat.

Mooie avond, mevrouw. Ze wijken uiteen, ik rem.

Ik versnel en fiets langs dromen, door de angst,

zo door ze heen naar een ander lied,

een nieuw besef. Ik ben

niet alleen.

Tussenjaar

12 Mei

break

‘Volgend jaar wil ik een tussenjaar, ik ga werken, dit wil ik toch niet worden,’ zegt onze zoon voor de zoveelste keer. Onze hoop dat hij deze opleiding af gaat maken verdwijnt langzaam maar zeker. We snappen er niks van, hij haalt goede cijfers. We adviseren hem een gesprek te hebben met de mentor, met de decaan. ‘Niet te vroeg je eigen glazen ingooien, jongen,’ zegt man verstandig. Ik zeg niet zo veel. Wat kan ik zeggen?

Na negen jaar met veel plezier te hebben gewerkt in een huisartsenpraktijk heb ik mijn baan als praktijkondersteuner opgezegd. Ik houd nog wel een dag per week een baan over in een andere praktijk, maar de opgezegde baan is mijn zekerheid, mijn basisinkomen, het studiegeld voor de kinderen en ook een soort thuis. Ik begon er te werken na een burn-out, hervond daar weer plezier en vertrouwen in werk. Ik vond steun bij werkgevers en collega’s als er ziekte of problemen waren in ons gezin. Ik kreeg de kans een opleiding te doen, voor werk waar ik van houd. Ik leefde mee met de collega’s, ze gingen samenwonen, trouwen, kregen kinderen, verloren dierbaren en hoop dat ze mijn belangstelling en mijn medeleven net zo hebben gevoeld als ik de hunne. Sommige patiënten ken ik al lang, zie ik al jaren. Ik mocht meekijken in hun levens, een voorrecht. Soms voelde het zelfs – totaal onprofessioneel natuurlijk- als vriendschappelijk contact. Terugkijkend een prima baan. Waarom opzeggen?

Het is genoeg geweest. Negen jaar! Zo lang heb ik nog nooit ergens gewerkt. Na zo’n tijd beginnen dingen in een organisatie – hoe klein ook- zich te herhalen, komen kleine ergernissen steeds vaker terug, gaat er voor de zoveelste keer weer wat veranderen en slaat de verveling misschien wel toe. Afscheid nemend en afbouwend – de vakantiedagen moeten op- besef ik me dat ook dit de reden niet is.

‘Oh, heb je een andere baan? Ga je nu een boek schrijven? Heb je problemen?’, zijn begripvolle reacties die misschien wel een verklaring kunnen zijn voor mijn keuze. Maar de waarheid is dat ik geen duidelijke verklaring heb, behalve het ontbreken van een plan.

imagesIk heb tijd nodig, een soort tussenjaar zeg maar! Niet omdat ik geen praktijkondersteuner wil zijn, dat ben ik met plezier en blijf ik ook een dag in de week. Maar misschien wil ik ook wel wat anders doen. Of zijn. Of worden. Ik schrijf. Ik kook. Ik loop. Maar wat wil ik ook graag meer tekenen en schilderen. En beter of liever moederen. Meer tijd hebben voor mijn ouders. Misschien wil ik zelfs een betere huisvrouw zijn. De tuin onderhouden. Ik doe het allemaal zo graag, maar wat wil ik het liefst?

‘Dan moet je je baan inderdaad opzeggen. We redden het wel en je kunt altijd weer een baan zoeken.’, zegt dezelfde man die onze zoon vertelde zijn glazen niet in te gooien. Mijn lieve man. Dit was de steun die ik nodig had om deze stap te zetten. En onze zoon?

Vol vertrouwen het tussenjaar in! Dan volgen de plannen vanzelf.

 

 

Een eigen taal

20 Apr

20160420_204735-1

 

 

 

 

 

 

In de holtes van mijn hoofd

dansen woorden, deinen zinnen

zingen verhalen, fluisteren geheimen

Ze vinden een weg

in een lied

in een verhaal

een gedicht

Ik schrijf ze op en

dan valt het even

stil

 

In de holtes van mijn hoofd

leven woorden die ik wel voel, maar

niet kan zeggen, niet kan schrijven

Ze vinden een weg

in mijn gedachten

mijn dromen

mijn angsten

Ik sluit mijn ogen, mijn oren

alleen ik hoor het

kabaal

 

De holtes van mijn hoofd

zijn onzichtbaar en

spreken een eigen taal

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 376 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: