Schilderles

21 Mei

Sinds september schilder ik elke week in het Zaans Atelier. De lessen worden gegeven door Carla Budding. Ze inspireert op vele manieren. Voor en over haar een gedicht, geschreven ter gelegenheid van de leerlingen-expositie op 20 en 21 mei 2017.

Carla

 

Zonnebloemen door haar in vazen op tafel gezet

vervagen wekenlang tot grijze tonen in HB en B2

tot ze met strenge blik levendige kleuren knijpt en snijdt

keurig in rijtjes geplaveid op ieders palet

 

We verdrijven het koude blauw met warm rood

vrolijk geel en helderwitte stralenkachels

zetten onvermoed talent in vuur en vlam

Zij geeft zichzelf niet helemaal bloot

 

Achter haar schort vol afgeveegde kleuren

lijkt haar eigen talent met kwasten in de week gezet

is ze aan de slag met amateuren die ze wekelijks besmet

 

met haar oog voor detail verleidt ze – soms tot frustratie

de schilders tot nog een streek, een andere kleur of schaduwpartij

in het teken van re-creatie van – misschien ook haar- schilderij

 

Mei 2017, Ellis van Atten

Vogels zingen

4 Mei

Ook waar mensen verloren, zingen vogels

genadeloos een vrolijk lied

 

warmt de zon de aarde, drijven wolken

over het willoze bewegen van bomen

in de wind

 

bedekt zacht mos vergeten graven

raken oude stenen los in

een jong loofbomenbos

waar mensen met

de vogels zingen

 

 

Vandaag de kinderen

2 Mei

Met het sorteren van Legoblokjes, Knex

en Playmobil glijden de levens van onze kinderen

door onze vingers alsof het niets is

zetten we het te koop omdat er

nog zoveel beloftes zijn. Zoveel kansen

Als dan toch kleinkinderen dan kopen we nieuwe

toekomst met eigen muziek omdat we blijven horen

‘Mam. Mam. Ik ben veilig thuis’
 

 

Het felle licht van de lantaarnpaal steekt schril af

tegen de geuren van bloemen en jonge mensen

Gezegde en nog ongezegde woorden worden geregen

aan een snoer van huilende harten

Beloftes zijn gebroken. Kansen verloren

Als we dan kinderen dan vandaag zingen en dansen

op hun ritme, hun melodie omdat we willen horen

‘Mam. Mam. Ik ben veilig thuis’

 

Naar aanleiding van de dood van 16 jarige Nick, die na een steekpartij in Zaandam overleed in het ziekenhuis. Op de S. Lohmanstraat een zee van harten, bloemen, foto’s en kaarten vol liefde, verbijstering en verdriet. En kinderen, zoals hij. Zoals onze kinderen.

Mei 2017.

Ellis in Legoland

28 Apr

IMG_20170427_020132529Drie ladenkasten, twee kleinere en één grotere, vol Lego staan al jaren ongebruikt in de weg. We hakken de knoop door. De Lego moet weg! Het wordt tijd dat de blokjes weer gebruikt worden door kinderen die daar plezier aan beleven. De vrijmarkt op Koningsdag is onze kans!

Een paar weken voor Koningsdag begint de jongste – inmiddels zestien – vol enthousiasme aan het bouwen van een huis. Dat verkoopt beter, zegt hij. Hij heeft grootse plannen; het ziekenhuis, de kastelen, het ruimteschip, de politiewagen en de brandweerboten zullen volgen. De verkreukelde instructieboekjes zijn het bewijs dat al deze projecten in de berg blokjes schuilen.

Kleine kinderen worden groot

Na twee dagen liggen de overloop, het kleine kamertje waarin de Lego bewaart wordt en het logeerbed in een andere kamer vol Lego. Het resultaat: één huis en een dakloos ziekenhuis, die niet lijken op de plaatjes in de boekjes. Het blijkt toch lastig de juiste bouwmaterialen te vinden. Nog lastiger is het de motivatie te vinden. De zestienjarige wil ook sporten, computerspelletjes spelen, naar buiten met vrienden. De wereld van Lego is hem te klein geworden. De Lego moet weg, dat wordt wel duidelijk!

Een paar dagen voor Koningsdag zoeken de jongste zoon, de oudste zoon en ik de spullen voor de verkoop bij elkaar. We selecteren DVD’s, ik zoek wat boeken bij elkaar, oude puzzels en kinderspeelgoed komen van de vliering, oudste zoon besluit zelfs de Wii te verkopen. Ze worden volwassen, realiseer ik me tevreden. De oudste zoon heeft een plan voor de Lego; sorteren op kleur en per ons verkopen. Dit plan klinkt ons wel haalbaar in de oren.

Avond vol herinneringen

De avond voor Koningsdag blijkt toch korter dan gedacht. We eten later, er komen gasten, maar bovenal: er zijn ZOVEEL Legoblokjes. En nog meer herinneringen. Alle vier zonen kregen mooie Legopakketten van opa en oma, van Sinterklaas of spaarden ze zelf bij elkaar. Bij elk feest hoort een verhaal. Het laatste Legopakket van opa was voor de jongste, toen opa erg ziek was. Een brandweerhelikopter. Natuurlijk slaat dan even de twijfel toe; toch bewaren? De zonen zijn resoluut. ‘Ja zeg, we zijn nu al dit werk niet voor niets aan het doen!’

Naast Lego vinden we allerlei nuttige dingen zoals knijpers, een zaklantaarn, een koptelefoon en geheugenkaartjes. Ooit eetbare dingen, snoep en zelfs een koekje met een pinda er op. Verder pistolen met klappertjes en ontelbare autootjes. Het is een mooie avond met een indrukwekkend goed gesorteerd resultaat! Om half twee zetten we de wekker voor een paar uur later.

Speelgoed is voor kinderen

IMG_20170427_101417074Met volgeladen auto rijdt man naar de plek van bestemming, de oudste zoon en ik fietsen er achter aan en de jongste zal – na zijn ontbijt – volgen. Tijdens het uitladen haalt man er nog een DVD tussen uit en vraagt of we al die Lego echt wel zullen verkopen. ‘Weet je wel hoe lang we hierover gedaan hebben? Het is een kapitaal!’, verzucht hij. Even voel ik met hem mee, het is een kapitaal – niet alleen financieel. Maar als we later ontroerd staan te kijken hoe kindertjes boterhamzakken vullen met blokjes, zich verbazen over de mooie kleuren, met hun handen het bekende Lego-geluid veroorzaken, zijn we allebei tevreden. Dit is waar speelgoed hoort, bij spelende kinderen.

Sommige mannen worden nooit groot

Naast oma’s, opa’s en oppasouders komen er ook volwassen mannen langs. Van een soort, die wij niet kenden. Nieuwsgierig luisteren we naar verhalen over onderdeeltjes, kijken vol bewondering naar het geduldige zoeken in de bakken, horen we over de verschillen tussen de jaren ’70 en jaren ’90 Lego en over de beperkingen die hun echtgenotes opleggen. De meesten mogen alleen maar op de zolderverdieping met Lego spelen – of bouwen, zoals ze zelf zeggen. Eén van de heren heeft schijnbaar geen last van zo’n beperking. Als hij het vijfde boterhamzakje vult, hoor ik mijn oudste zoon zeggen dat het wel leuk moet blijven. ‘Ook de kinderen hier willen nog wat uitzoeken,’ zegt mijn volwassen zoon.

Op

Terwijl ik boeken en DVD’s aanprijs, ondergaat man een terechtwijzing. Hoe durven we zomaar op kleur te sorteren. Rood is geen rood. Geel geen geel. De dakpannen uit de jaren ’70 horen niet bij die uit de jaren ’90. En de kleur geel is in de loop der jaren ook veranderd. Man verschiet niet van kleur, maar wordt wel stiller. Het wordt tijd om even afstand te nemen, we gaan zelf even struinen over de vrijmarkt. ‘Ongelooflijk, zo’n fanatisme,’ zegt man die vanmorgen de Lego wilde bewaren. Ik kan het alleen maar beamen en neem me voor om straks wat apart te houden voor mijn collega’s, die wel wat Lego willen voor kinderen en kleinkinderen.

Van een afstandje zien we onze zonen relaxed in de campingstoelen zitten. Er zijn geen klanten. Dichterbij zien we dat de bakken leeg zijn. Helemaal leeg. De Lego is OP!

Sorry, collega’s;-) We hebben nog wel wat DVD’s.

IMG-20170427-WA0000

Kouder de ochtend

16 Apr

Met de koude ochtend onder haar voeten

loopt ze de dag in

 

De televisie schreeuwt met duizend kleuren de

onschuld van zijn gezicht, hij  eet koekjes

ruikt naar geplakte poep en oude plas

ze tilt hem op

zijn luier zakt af

 

Zijn handjes plakken als de haarlak van mama met

haar mooie krullen. Mama heeft geen handen

wel een stem en duizend slaven

ze doet alles

wat mama’s laten

 

Zoet haar lippen aan de flessen in de kast

Bitter de smaak van overwinning

als ze onder tafel papa vindt

en zichzelf verliest

een kind

 

Kouder de ochtend onder haar voeten

Er is geen dag in het donker

Thuiskomen in een verhaal

23 Mrt

Nam ik zomaar deel aan een workshop vertellen door Peter Chand met echte vertellers! Heel spannend. Een mooie ervaring. Nieuwe inzichten. Dit is er één.

Het water loopt in mijn mond na zijn beschrijving van een chocoladecake. Vertellen is een kunst, deze verteller een kunstenaar. Behalve zin in chocola, krijg ik zin om ook zo te kunnen vertellen. Goede keuze om vanuit mijn comfortzone van het schrijven even over te steken naar het vertellen. Ik laat me gewillig meevoeren in een oefening om de vertelfantasie te prikkelen. Ik luister.

‘Sluit je ogen. Voel hoe je voeten de grond raken, je lichaam onspant, leg je handen op je knieën, laat je schouders hangen, adem in. Voel je het in je buik? En adem uit.’ De rustige stem van de verteller brengt ontspanning in mijn gejaagde lijf. Ik wandel met hem mee door een park, mijn voeten landen zacht in het gras, vogels zingen in mijn hoofd en mijn huid warmt in de zon.

‘Zie je het huis, daar in de verte? Loop er maar naar toe,’ hoor ik hem zeggen. Ik laat de verteller achter en loop er heen. Zijn stem klinkt verder weg. Zachter, maar wel verstaanbaar.

‘Zie je de deur? Bekijk de deur goed. De bovenkant, de onderkant, de sluiting, de omlijsting. Alles.’

‘Neem de tijd.’ Achter mijn oogleden tast ik de deur af met mijn blik.

‘Als je de deur goed hebt bekeken, open je je ogen.’

Met knipperende ogen kijken we elkaar aan. Nu gaan we vertellen over onze deuren, zegt de verteller.  Er zijn wonderlijke deuren, zacht met bont, hard metaal, met gouden knoppen, sierlijke omlijstingen in allerlei kleuren. Handen en gezichten vertellen misschien nog wel meer dan de woorden. Ik bevind mij in een bont gezelschap van echte vertellers, dat wordt mij wel duidelijk. Verlegen en zonder enige franje beschrijf ik onze schuurdeur. Groen, verroeste klopper, rafelige weggerotte onderkant, sporen van trappers en sturen op 30 en 100 centimeter hoogte. Het lukt me niet er meer van te maken. Gelukkig is de oefening nog niet klaar. We sluiten weer onze ogen.

‘In. Uit. In. Je gaat weer naar het huis. Naar de deur. Stel jezelf voor op deze plek, bij deze deur,’ zegt de verteller en dat doe ik. Ik sta bij mijn eigen huis, bij mijn eigen deur. Ik voel me op mijn gemak. Ik zucht. In. Uit.

‘Zullen we verder gaan,’ zegt hij uitnodigend. Ik adem nog eens in, recht mijn rug, draai mijn billen stevig in de stoel, voel stevige bodem onder mijn voeten. Ik ben klaar. Klaar voor het volgende verhaal.

‘Leg je hand op de deurknop en open de deur.’

Verschrikt open ik mijn ogen, kijk om me heen en vraag me af of ik de enige ben die niet goed in het verhaal zit. Ik sta verkeerd om! Als ik mijn hand uitsteek, is er geen deurknop, alleen maar ruimte. Ruimte waar ik in wil springen. De deur is achter mij.

Thuis is voor mij een vertrekpunt, waarvan ik zeker ben dat het er nog is als ik terugkom.

Ik sluit mijn ogen, draai me om en open de deur naar een nog een thuis.

Afbeelding

Ontwaken

17 Mrt

ontwaken

%d bloggers liken dit: