Tussen muren

22 Aug

Mama zei het al. Ze was een lastig kind

Blind gedreund door herhaalde scherpte

van botte vuisten zag ze niet meer

wat ze werkelijk was en nu


Haar gedachten tasten als handen van een mimespeler

centimeter voor centimeter haar stevig gemetselde muur af

op zoek naar kieren, want deuren en ramen bouwde ze niet


Ze verdraagt het licht niet. Ze is een lastig kind

zegt ze en ziet niet wat ze werkelijk is

Een kind. Gewoon een kind dat

om een moeder schreeuwt

Advertenties

Geraakt door haar blik

31 Jul

Gevangen door de glans

van reflecterend ondergoed

glijdt mijn jaloerse oog over

het strakke lijf. Tentoongesteld

wordt mijn broekrand strakker

en ongemakkelijker zichtbaar

voor haar. Ze kijkt

Ik ontwijk

hem, want hij kijkt niet uit

De broekrand strak rond

de graaiende hand om zijn geslacht

sleurt hem tussen ontbijt en lunch

hongerig van raam naar raam

Hij stelt steeds dezelfde vraag

ook haar. Want zij kijkt

Hij blijft

voor onderhandelde bevrediging

Vijftig euro. Tien minuten gekocht om

een vrouw de mond te roeren met zijn

eigen onvermogen te zien wat ontstaat

voor het sluiten van de gordijnen

Om niets. Als zij mij aankijkt

kijk ik terug

Ik fiets

Wraak met champagne

9 Jul

Een zomers vakantieverhaal

Twee dezelfde zomerjurkjes, vier slanke benen in de zon, uitzicht op zee, twee klinkende champagneglazen en heerlijke plannen voor een ontspannen weekend met veel verwennerij. We kennen elkaar sinds kort, leerden elkaar tijdens de reis hier naar toe kennen, en zijn door de vele overeenkomsten nu beste vriendinnen. Een mooie doorstart van mijn vakantie die in het water dreigde te vallen.

‘Fijne vakantie,’ riepen de collega’s terwijl ik mijn tas pakte en wegrende. Ongeduldig hield ik mijn toegangspasje voor de kaartlezer, tergend langzaam opende de deur.  Door het bonken van mijn hart heen hoorde ik het gefluister van verontwaardiging. ‘Zo, die is toe aan d’r vakantie.’ ‘Kan geen lachje meer van af.’ Stefan klonk bezorgd: ‘Wacht even, Marga.’ Ik hoorde zijn stoel draaien en trok snel de deur achter me dicht. Bij de lift keek ik om en zag hem achter de glazen deur zoeken naar zijn pasje. Als een goudvis met ademnood bewoog hij zijn mond.

Buiten liet ik me op een bankje zakken, zette mijn tas naast me en liet het toegangspasje door mijn handen gaan en de tijd voorbij. Het laatste kersverse echtpaar van die dag verliet het pand gevolgd door de ambtenarij. Stropdassen werden losgetrokken en sigaretten opgestoken. Sportievere collega’s volgden nog weer later in hun strakke pakjes en met buitenaardse helmen op hun hoofden. Zelfs Stefan liep me, vrolijk pratend met andere collega’s voorbij. Alsof hij niet bezorgd was, niet zijn mobieltje miste.

Ik greep in mijn tas, klikte zijn mobieltje aan en scrolde door de berichten. Specifieker: door het berichtenverkeer tussen Stefan en Karin. Geen idee wie Karin was, wel wat haar laatste bericht was. ‘Vanavond helemaal voor jou <3’, las ik vanmiddag toen het scherm oplichtte. Toen dacht ik nog dat Stefan vanavond helemaal voor mij zou zijn en misschien nog wel langer. Mijn vakantie zou beginnen met een verrassing, een einde aan het stiekeme ontmoeten in de auto, in de lift, de paskamers in het winkelcentrum. Het laatste bericht dat ik vanmiddag zag, was aangevuld met nog meer berichten, noodkreten zeg maar. ‘Waar zien we elkaar?’ ‘Steef?’ ‘Kom je me halen?’

De bekendheid van deze zinnen en de ontbrekende antwoorden scherpten de pijn en brandden in mijn ogen. Mijn vingers gleden onder mijn ogen over mijn schrale huid. De herkenning voelde als erkenning van de woede in mij, ik zuchtte en typte: ‘Spoor 7, Sloterdijk, 18:50, ik verras je.’

Was het wraakzucht? Was het solidariteit met Karin, die ik niet kende? Maakt het wat uit?

‘Jij nog champagne?’ vraag ik en schenk de glazen nog eens vol.

Wiedewiedewiet…

9 Jun

Zo was het niet, zei zoon. Hij had gelijk. Soms mag je de waarheid misbruiken voor een leuk verhaaltje en weet je zelf ook niet meer wat waar is.

Na weken niezen en proesten wordt het toch tijd de slaapkamer onder handen te nemen. Ik heb er een hekel aan, maar het vooruitzicht vanavond in een vers bed te liggen is verlokkelijk. Aan de slag! Beddengoed luchten, matrassen keren, alle hoekjes en gaatjes poetsen, en de nachtkastjes eens leeghalen.

Wat een bende. Door mijn handen gaan autootjes waar de kinderen al lang niet meer mee spelen, een oude agenda, folders uit lang vergeten vakanties, een papieren strippenkaart en een klein doorzichtig vierkant plastic zakje met een blaadje er op. Leeg. Herinnering aan een moeilijke periode met één van de zoons. Spijbelen, drank, drugs. Een periode waar ik nu – nu hij verstandiger lijkt te worden-  met zekere mildheid en humor op terug kan kijken. Humor, daar houd ik wel van.

18033850_1295664560549428_1862584475856828009_nIk leg wat spulletjes terug in het laatje, positioneer het lege zakje niet al te opvallend maar wel zichtbaar er tussen. En klik. Een prachtfoto. Een nostalgisch instagram filtertje er over heen, een korte tekst er boven. ‘Dat ruimt lekker op!’ En ik plaats het op Facebook.

Geinig! Nuttig misschien ook wel. Een goede vriend is in een moeilijke periode weer gaan blowen en probeert nu af te kicken. Misschien dat hij – als hij dit plaatje ziet – denkt dat ik hem begrijp.

Zo af en toe kijk ik op mijn mobiel. Ik ben niet verslaafd en kan het ook wel laten, echt, maar niet tijdens het poetsen. Dan heb ik het gewoon nodig. Tevreden zie ik ‘likes’ verschijnen. Ze vinden het leuk! Zelfs reacties. ‘Lekker bezig!’  ‘Ook de spinnenwebben tussen de lakens weghalen, hé.’  Maar niks over het lege wietzakje, ze verwachten het niet, weten dat ik niks durfde. Of ze herkennen het niet, dat kan ook. Ik zie dat er nog een reactie wordt getypt en stel het opruimen nog eventjes uit. ‘CLEAN! En een knipogende smiley’  Van die ene vriend. Die boodschap is aangekomen! Dat en een schone slaapkamer maken van mij een tevreden mens.

Tot de jongste zoon thuiskomt. Hij doet anders. In plaats van de rechtstreekse route naar zijn hol, komt hij nu midden in de kamer staan. Met een grote grijns op zijn gezicht staat hij me aan te kijken. Hij zegt niks. Ik moet hem vragen wat er is. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Wat had jij nou op Facebook gezet?’ en blijft me aankijken met die grijns.

‘Jij op Facebook?’ vraag ik. Ik lach. We zijn bevriend op Facebook, voor de vorm. We negeren elkaar volledig, stiekem check ik nog wel eens wat de kinderen doen. Dat is erg weinig, Facebook is uit! Maar dit kind, hij volgt mij op Facebook. Zal hij toch geïnteresseerd zijn in zijn moeder? Mijn hart maakt een sprongetje.

‘Weet je wel wat dat is?’ vraagt hij nu serieuzer. Hij scrollt over zijn schermpje, gaat naast me op de bank zitten en wijst het zakje aan. En scrollt door de reacties. Het zijn er nu wel 23! ’Clean?’ ‘Voorraad nu op?’ ‘Is schoonmaken een afkickverschijnsel?’ ‘Midlife-crisis!’ Ik grinnik, mijn vrienden hebben toch door wat er in mijn nachtkastje ligt.

Zoon stoot me aan. ‘Nou?’ zegt ie. Alsof ik hem verantwoording schuldig ben, zeg!

Ik vertel hem hoe zijn vader en ik, zo af en toe in een weekend teruggrijpen naar deze jeugdzonde. Met de balkondeur wijd open, op bed een jointje. Een wijntje. Echt relaxed. Je bent nu wel zo oud dat je dat mag weten, zeg ik er nog achteraan.

De grijns op zijn gezicht bevriest. Hij gaat staan en kijkt me aan. Ernstig. Zo serieus heb ik hem nog nooit gezien. De twijfel giert door mijn lijf, hij neemt me veel te serieus. Dit gaat fout, ik zie het en wil met een grapje het tij keren. Te laat.

Hij gaat te keer over de schilderijen die ik plaats op Facebook. Over de gedichten. O, en over mijn schoenen met tijgerprint. Zijn vrienden denken al dat zijn moeder een hippie is. Ik voel me steeds kleiner worden. IK moet nu wat gaan zeggen. In mijn hoofd hoor ik het ook: ‘Grapje joh, natuurlijk gebruiken we dat niet.’ Opvoeden moet ik, NU!

Hij blijft te keer gaan: ’Vind je het gek dat jouw kind aan de drugs ging, jouw schuld! Smerige troep. Nou, mij niet gezien.’ De deur knalt dicht. Het raampje galmt nog na. Nadat het stampen op de trap voorbij is, de stilte.

Opvoeden? Minstens zo moeilijk als huishouden!  Dit kind gebruikt geen drugs in elk geval. Toch?

 

 

Ontaarden

28 Mei

Een gedicht als reactie op een schilderij van Jan Abbing. Een schilderij als inspiratie. Niet weten wat de inspiratie was tot dit schilderij levert een nieuwe interpretatie op.

moeder aarde-jan abbing lust

Jan Abbing – Lust – 2017

We vreten haar vlees
benemen de adem van
haar voedende borsten
knijpen ze tot droogte uit

Met één hand vangt zij
het levensvocht verloren
in ons strijden. Verliezen wij
haar, onschuldige bruid

We bijten onze valse tongen
door, verslikken ons in te grote
brokken van valse beloften en spijt
Zij braakt ons in kokend vuur

In haar hand scheurt pijn wortels af
barsten kraters open, stroomt bloed door
nieuw aangelegde vaten, groeit
-beter zonder ons- haar natuur

Ellis van Atten, maart 2017

Schilderles

21 Mei

Sinds september schilder ik elke week in het Zaans Atelier. De lessen worden gegeven door Carla Budding. Ze inspireert op vele manieren. Voor en over haar een gedicht, geschreven ter gelegenheid van de leerlingen-expositie op 20 en 21 mei 2017.

Carla

 

Zonnebloemen door haar in vazen op tafel gezet

vervagen wekenlang tot grijze tonen in HB en B2

tot ze met strenge blik levendige kleuren knijpt en snijdt

keurig in rijtjes geplaveid op ieders palet

 

We verdrijven het koude blauw met warm rood

vrolijk geel en helderwitte stralenkachels

zetten onvermoed talent in vuur en vlam

Zij geeft zichzelf niet helemaal bloot

 

Achter haar schort vol afgeveegde kleuren

lijkt haar eigen talent met kwasten in de week gezet

is ze aan de slag met amateuren die ze wekelijks besmet

 

met haar oog voor detail verleidt ze – soms tot frustratie

de schilders tot nog een streek, een andere kleur of schaduwpartij

in het teken van re-creatie van – misschien ook haar- schilderij

 

Mei 2017, Ellis van Atten

Vogels zingen

4 Mei

Ook waar mensen verloren, zingen vogels

genadeloos een vrolijk lied

 

warmt de zon de aarde, drijven wolken

over het willoze bewegen van bomen

in de wind

 

bedekt zacht mos vergeten graven

raken oude stenen los in

een jong loofbomenbos

waar mensen met

de vogels zingen

 

 

%d bloggers liken dit: