onbekend zonlicht

onbekend zonlicht

in mij zingt een lied zonder stem
in mij beweegt een dans zonder benen
in mij vallen stiltes hard

ik schreeuw met gebalde vuisten
ik huil als ik slaap en meer als ik wakker word
slik mijn verleden weg en alles wat ik verloor

in mij een land, een stad
een vader, een moeder
een man en kinderen
ze zingen ze dansen uitbundig
in het zonlicht dat ik droom

in mij krakend scheurend ijs
in mij water dat langzaam weer stroomt
dit ontdooien is geboren worden met herinneringen
aan de pijn

ik zing met gebroken stem
ik dans op onzekere benen
in het onbekende zonlicht waar ik nu woon

in mij hoop

in de coulissen

_{Photo by Sam Spencer on Unsplash}

in de coulissen hoor je het applaus verstommen
de doeken vallen, het licht gaat uit
daar sta je dan

je bent je eigen publiek dat niet durft te klappen
niet meedanst met de muziek
je staat daar maar

in de coulissen je af te vragen
wie die vrouw op het podium was
je hebt een vermoeden maar voelt het niet

je kostuum knelt als een aangetrokken korset
de baleinen staan onder hoge druk
van een nog onbekende ster

je hoeft alleen maar de veter los te trekken

je blijft wel staan

Verkooptechniek

Verkooptechniek

ze ging achter me staan
bewoog haar handen in de lucht
langs mijn contouren

ja je hebt wel een grote maat
en werkelijk prachtige vormen
vanachteren zie ik je taille

in de spiegel zag ik wat anders
bloemen in een enorm blok gegoten
met een hoofd er bovenop

kijk maar van wat meer van afstand
daar ga je complimenten voor krijgen
zo niet, dan mag je het terugbrengen

ik liep naar achteren ik liep naar voren
nog steeds een blok met bloemen
en prijskaartjes met mijn maandsalaris erop

ze gaf me koffie waar ik me bijna in verslikte
voor dat geld zou ik haar laten werken
ze maakte meters door de rekken
op zoek naar ongebloemd

ik koos het goedkoopste bloesje
bij die veel te dure bloemenbroek

de korting waar ze het eerder over had
kon ik wel vergeten. voor ik vertrok
at ik nog snel het koekje op

Stap

tik   tik   tik 
tik tiktiktik…ik kan niet sneller tikken
dan de hagel op mijn nieuwe dak
het klinkt als een zomerse nacht
onder een tentdoek

ik   ik   ik
ik ikikik…ik ben niet meer dan dat
zonder jou in mijn nieuwe leven
wij klinkt als een vroege vogel
als een heldere zonsopgang

ik hoor warmte deze morgen
wat een mooie winterdag
voor nieuwe sporen
in een leeg landschap

stap  stap  stap
stap stapstapstap ik

in een warme jas

Hoogpotig

hoogpotig waad ik in woelig water
houd ik mijn buik in om niet
nat te raken. ik vet mijn
veren kou bezwerend
zodat ik kan drijven
zonder verdrinken
zwemmen zou
ik willen
leren
maar die zee strekt
zover naar onzekerheid

hoogpotig sta ik in woelig water
met iedere golf verdwijnen
mijn voeten verder. ik sla
ankers in het zand
zodat ik kan drijven
zonder verdrinken
ik zwem en
sla mijn
vleugels uit
de zee, de eindeloze zee
strekt zover
zover

stilgevallen

je hoort me niet ook al zou je willen luisteren
mijn lippen zijn voor jou onleesbaar
mijn huid onaanraakbaar
wist je dat je
met het verlaten van je lichaam
ons verliet en mij

wij zijn stilgevallen geliefden
in verschillende werelden

in de doorbroken geluidsbarrières
in het gebrom van aggregaten
in de wegstervende sirenes
in de wind, in het ruisen van de bladeren
in de kinderstemmen in de verte
in de schreeuw van meeuwen boven
het geruis van de branding
hoor ik jou in al jouw gedaantes

geliefde vriend kameraad vertrouweling
houvast minnaar vader van onze kinderen

ik luister naar je zonder je te horen
ik hoor ons zwijgen
wij samen
in een stilgevallen wereld

Heel onverwacht overleed mijn liefste 2,5 jaar geleden. Af en toe deel ik iets over mijn reis door het rouwlandschap

Wat een geluk – over leven met verlies

Het is donker en nog warm genoeg om buiten te zitten. Kussens in de rug, benen op de bank. Het kaarslicht weerspiegelt in de nog onrijpe druiventrosjes. Er zit condens op mijn glas rosé. Ik lees een spannend boek dat ik af en toe wegleg om bewust te worden van dit geluk. Ik voel me ontspannen en dan gebeurt het.
Tranen. Ik ga rechtop zitten. Mijn ademhaling wordt onregelmatig, mijn schouders schokken. Om me heen verandert mijn paradijs in een plaaggeest. Waarom geeft die druif nu, na 15 jaar eindelijk vrucht? Hoezo slaat de courgette dit jaar goed aan? En waarom ruikt de jasmijn zo verdomde lekker? En dat kaarslicht! Irritant geflikker is het.
Ik sta op en loop een rondje door de tuin. Nee, ik stamp. Schud mijn armen, mijn hoofd, adem diep in en met een grommend geluid uit. ‘Verdomme, verdomme. Wat mis ik hem.’ Ik zeg het hardop. Nog een keer en nog eens. Het donker echoot mijn woorden zachter terug en slaat zijn armen om me heen. ‘Wat verdrietig dat hij niet bij je is.’
‘Ja, dat is het,’ antwoord ik en laat mijn schouders zakken. Ik ga weer zitten, schuif mijn benen op de bank, veeg mijn wangen droog en proost. Op het leven, op de liefde en op mijn verdriet dat er gewoon mag zijn. Wat een geluk.

Heel onverwacht overleed mijn liefste bijna twee jaar geleden. Af en toe deel ik iets over mijn reis door het rouwlandschap

de as waar wij om draaien

Ik kan niet tegen mijn verlies

Het kan lang duren

Nee, ik gooi niet het monopolybord met pionnen, dobbelstenen en geld door de kamer zoals een oom vroeger eens deed toen hij niet kon winnen. Ik ben een beschaafde verliezer, ik word eerst stil en vervolgens chagrijnig. Dat laat ik niet altijd merken, zeker niet als ik een spel met een groter gezelschap speel. Dan maak ik grapjes, schenk ik de glazen nog eens vol en schud de zak chips leeg.   

Spelen leert je verliezen, maar wat als je verlies geen gevolg is van een spel? Als je verlies het gevolg is van het leven? Mijn allerliefste is gestorven, is dood. Een half jaar geleden stapte hij de deur uit in zijn hardloopkleren en kwam niet meer terug. Ik was een beschaafde verliezer. Ik werd stil. Ik werd chagrijnig. Ik maakte grapjes. ‘Oh, nu kan ik aan zee gaan wonen.’ ‘Nu zit ik met een houten keuken.’ ‘Eindelijk kan ik een kleinere auto kopen.’ Ik regelde alles wat er te regelen viel, ging aan het werk en begaf me weer in het sociale leven. Ik was verdrietig, blij, trots, dankbaar. Alles tegelijk en het ging goed. Ik sliep zelfs weer hele nachten. En droomde. Ik hoopte op een droom waarin ik mijn liefste weer zou zien. Dan zou ik hem vastpakken, kussen, omverwerpen, dicht tegen hem aan liggen en alles zou goed zijn. Het echte leven zou een boze droom blijken te zijn.

Daar was hij, in mijn droom. Mijn liefste stond tussen familie en vrienden, een flesje bier in zijn hand. Op afstand hoorde ik hem lachen. Ik liep naar hem toe, hij reageerde nauwelijks. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Ellis, zo kan het niet langer. We kunnen niet meer samen zijn,’ zei hij en liep van me weg. Ik pakte hem bij zijn arm, hij schudde me los en verdween tussen de mensen. Ik schreeuwde, sloeg om me heen en werd huilend en hyperventilerend wakker. Dit verliezen heb ik niet geleerd; hier ben ik niet op voorbereid. Ik til het Monopolybord op, gooi het met alle pionnen, alle straten en al het geld door mijn kamer.

Het is een chaos en ik sta er midden in. Zo kan het niet langer, mijn liefste heeft gelijk. Ik raap het bord, de straten, het geld en de pionnen op en zet het spel klaar. Ik neem de dobbelstenen in mijn hand. Niet om te winnen, maar om te durven verliezen. Monopoly kan lang duren.

Isolatie

Opgesloten in mijn slaapkamer die

ik deel met een man en een virus

ontwaak ik met de vraag of ik iets voel.

Ik scan mijn lichaam dat ik deel

met een virus op afwijkingen.

Voel ik koorts?

Wat is dat in mijn keel? Een kriebel,

een brok of toch een virus. Ik beweeg

mijn benen, mijn armen. Voel ik spierpijn?

Niets. Ik voel niets. Niets van dit alles terwijl

naast mij een man drijft in het zweet.

Opgesloten in afwachting vraag ik me af of het

normaal is dat ik me goed voel en hoe

lang dat nog zal duren. Ben ik

coronaproof?