Opvouwtasje

22 Okt

Ze zet de boodschappen op het aanrecht, gesorteerd op waar het straks opgeborgen moet worden. Brood en zoet beleg voor in de la, boter, melk en vleeswaren voor in de koelkast en de koek voor in de trommel.

“Strakjes zijn jullie aan de beurt,” fluistert ze en draait zich om met de lege tas in haar hand. Ze zucht en vouwt de bodem van de tas tegen de bovenrand. Ze vouwt het nog een keer dubbel. Ze houdt het niet stevig genoeg vast en het gladde textiel glijdt weer in de oude vorm. Ze grijpt de tas stevig vast en kneedt het tot een bal.

“Ik vouw je op. Hop, in je kleine binnenzakje moet je,” zegt ze met haar kiezen op elkaar. Het tasje haalt diep adem en blaast zich op.

“Je doet altijd alsof ik niet besta. Ik ben een tas. Geen zakje. Straks verdwijn ik weer in je handtas voor weet ik niet hoelang,” schreeuwt het tasje.

“Hou je kop. Spreek me niet tegen.” Ze knijpt de laatste lucht uit de blauwe bal. Het tasje verzet zich, trekt het koordje strak zodat ze hem niet naar binnen kan vouwen. Ze trekt het met bevende handen weer los en vouwt hem in het binnenzakje. “Pas als ik je nodig heb, dan mag je er uit.”

Nog voordat het zakje in de handtas verdwijnt, kraakt het textiel. Het zakje ademt uit, de vouwen verscherpen zich in een vacuüm. “Weet je wat? Ik doe het niet meer. Nooit meer. Je draagt je boodschappen maar zelf,” bijt het tasje haar toe.

Met een harde ruk trekt ze de rits van de handtas dicht. Met haar handen op haar oren draait ze zich om naar het aanrecht. De boter staat naast het zoete beleg, de vleeswaren liggen daar weer naast, het brood ligt op het fornuis. Ze stampvoet om ze maar niet te hoeven horen.

Advertenties

Second home

14 Okt

 

i steer my tongue
through wires connected
to my remote controlling brain

i spit words in a reflex
without thinking
that’s a common thing
and in daily life it works

i wrap words in poetry
that’s when my feelings sing
and bounce so i can play
to connect to who i am
and where i belong

i breath words
in a language you
don’t understand
so now i’m playing
with our words
to find you
to reconnect
to who i am
and where you are
land i used
to call home

i steer my tongue
through wires connected
to memories of belonging
i am yearning
to inhale your air again
and breath our words
into poems

©ellis van atten

Haute cultuur

24 Aug

img_20180819_074404322-11644296254.jpg
Ik lust cultuur rauw
zeker de Italiaanse
Lendenen dungesneden
op een bord of billen
van elkaar gescheiden door
een smal streepje stof
Geölijfolied vlees
oogstrelend
zacht op de tong
of stevig in de hand

Cultuurbarbaarse gedachten op de boulevard
zijn sexueel getint tot het zand gespoeld
moet worden met meer dan bier op een terras

Uitgeput hult het vlees zich op de camping in vormloos textiel
en maakt zich op voor een carnavaleske parade
Op een steenworp afstand Milaan, de grote modestad
Maar hier, tussen caravans en douchecabine
de enige echte catwalk voor de simpele badjas

Daaronder vlees. Naakt
Da’s ook haute cultuur

De moeder de vrouw

20 Jun

indexSchrijvers boos om Boekenweekthema ‘De moeder de vrouw’. Ik heb er geen problemen mee. Mooi thema toch? De moeder de vrouw. Weet je nog dat je daar begon?

Met het gedicht ‘De moeder de vrouw’ van Martinus Nijhoff als inspiratie, schreef ik:

De moeder de vrouw

In den beginne legde ik aan in een veilige haven
van een bloeiende stad. Hongerde haar
Voedde mijzelf. Mijn hart klopte versneld
in het hare. Symbiotisch samensmelten
van klanken. Haar stem gedempt door
het water in mijn oren klonk als de Lorelei
Het eindeloze spelevaren in haar warme wateren
wakkerde haar woede aan

Weeënstorm. De haven kolkte leeg
De stad spuugde mij uit door het oog van de orkaan
Mijn scherp afgescheurde levensadem werd enkelvoudig

In het centrum van mijn lichaam werd
de eerste wond geslagen door mijn moeder
De enige vrouw die mij kon troosten

Ellis van Atten

En dan de echte nog:

De moeder de vrouw

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij ’t roer,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren

Martinus Nijhoff

twee minuten

4 Mei

twee minuten

alsof stilte iets verandert en zwijgen meer is dan spreken
alsof lawaai pijn overschreeuwt en het verleden herschrijft

in de handdruk tussen toekomst en verleden
ruimte voor gevecht om wie het grootste leed
wie de rechtvaardigste strijd wie het gelijk
wie wat mag demonstreren

verbeten vrijheid

tussen de handpalmen dichtgeknepen kelen
stemmen van vandaag overschreeuwd
en verzwegen roep om vrede

alsof luisteren vergeten is
vandaag twee minuten hoorprotest

twee minuten

luisteren

©ellis van atten

Na het feest

28 Apr

Als de schuimkragen zijn afgedaan
draagt de straat een fijnmazig sluier
van glazige omfloerste blikken

Katers spinnen dronken draden onder dons
Straatvegers dansen met water
regeren met harde bezems
Zonder koning pils onder ogen te komen
dragen zij reflecterende koningsmantels
van de afvalstaat

Weerspiegeling in glanzende klinkers
Werkers van koninklijk formaat

 

Betrapt op gympies

20 Mrt

img_20180320_1058096371246033382.jpgJaloers ben ik op mijn zonen, die al hun leven comfortabele schoenen dragen. Meestal sneakers, lekker wijd, bij voorkeur met losse veters. Ik noem ze steevast gympies!

Mijn eerste gympen kreeg ik pas toen ik naar de middelbare school ging voor de gymles. Op de lagere school droeg ik bij de gymles mijn schoentjes van de turnles. Mijn moeder vond het niet nodig nog extra gymschoenen voor school te kopen, laat staan voor buiten. Bovendien heb ik platvoeten en werd ik veroordeeld tot schoenen met een speciale binnenzool, die alleen in bruin en blauw te koop waren. De basis voor een haat-liefde verhouding met mijn voeten en hun schoenen.
flatjesIk kon mijn geluk niet op toen ik in het voorjaar van 1979 dezelfde schoenen mocht kopen als de meiden in de film Grease. Pumps. Zonder hakken, dat wel. Flatjes, knalrood. Mijn kleine tenen en hielen werden de eerste weken bewoond door blaren en verstopt onder pleisters. Na al die jaren bruin en blauw had ik het voor over, maar verlangde ook al snel naar ruimte voor mijn tenen.
Aan het einde van de zomer verwisselde ik de flatjes voor linnen gympjes, rood natuurlijk. Stonden ontzettend leuk onder m’n petticoat, met witte sokjes! roots1514818890Gek genoeg zaten die helemaal niet lekker, wat was ik blij dat ik voor de winter weer stevige schoenen mocht uitzoeken. Het werden roots! Een schoenmodel met een grote neus, waar mijn tenen vrijelijk in konden bewegen en ze waren nog hip ook. Zelfs in het bruin. Lang duurde de liefde voor deze schoenen niet. De zool was lager bij de hielen en veroorzaakte rugklachten.
Afbeeldingsresultaat voor rocksteadycrewDe opkomst van de Rock Steady Crew wakkerde mijn verlangen naar comfortabele schoenen weer aan. Zij droegen grote witte gympen, die wilde ik ook. Ik kreeg ze niet, want ik had net nieuwe laarsjes. Mijn moeder zat toen net op tennisles en had prachtige witte tennisschoenen. Gympies dus. Precies wat ik aan moest hebben tijdens een avondje feesten met vriendinnen. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn moeder vertelde ik dat ik bij mijn vriendin ging logeren. Ik vertelde niets over de gympen in mijn tas en ook niet over het feest. Dat kwam later wel, dacht ik. Het was een geweldige avond. Op gympen zoende ik voor het eerst, rookte een sigaretje en dronk shandy’s. De volgende dag ging ik na het logeerpartijtje direct naar een familiefeest, dat had ik afgesproken met mijn moeder.
Op het familiefeest probeerde ik afstand te bewaren. Wat als mijn moeder zou ruiken dat ik had gedronken, had gerookt. Wat als ze zou ontdekken dat ik op dat feest was geweest, waar ik eerder niet heen mocht. Misselijk probeerde ik wat stokbroodjes met saté te eten, omdat oma maar bleef aandringen. Ze was zo blij dat ik er was, dat ik niet kon weigeren. En ook niet kon wegglippen toen mijn moeder er aan kwam. Mijn moeder keek naar me, keek naar mijn kleren en naar de vloer. Nog voor ik haar blik kon volgen om te zien wat er gevallen was, riep ze. ‘Ik zag gewoon dat je wat verborg. Wat doe je met mijn schoenen!’
schoenenrek_sub11De gympen! Ik was helemaal vergeten dat ik ze nog aan had, zo comfortabel. Mijn moeder dwong me nog bij het familiefeest ze te verwisselen voor de laarzen in mijn tas, ik heb haar nooit verteld wat ik echt voor haar wilde verbergen.

Van de schrik heb ik jaren geen gympen meer gedragen. Jaren geen gympen meer gewild. Tot voor kort. De platvoeten heb ik nog steeds. Hardlopen en veel wandelen stellen andere eisen aan de voeten. Gewrichtspijntjes en 50+dingetjes spelen op. Allemaal redenen om weer op zoek te gaan naar comfort.
Dus nu heb ik hele leuke blauw gympen met een gele golf langs de zijkant, witte gympen van een soort kant met kunststof afwerking en kekke zwarte sneakers. Van populaire merken, als ik mijn zoons mag geloven. Vans, Asics en FILA.

%d bloggers liken dit: