Archief | Uncategorized RSS feed for this section

Nog even geduld s.v.p.! #eswatiniblog 18

8 jul

Wow. I’m so nervous!

Over een uur zijn ze hier, in mijn huisje in eSwatini. Gisteren vertrokken ze. Ze hadden vertraging richting Heathrow en het leek even spannend of ze het vliegtuig zouden halen. Maar die wachtte schijnbaar en al met al zijn ze op de geschatte tijd aangekomen in Johannesburg. Ik verwachtte ze rond vijf uur. Het eten voor hun en onze gasten staat zo goed als klaar, en we zouden even een biertje kunnen drinken voordat de gasten komen….alles goed geregeld!

Nu kreeg ik net een appje. Ze zijn bij Oshoek, nog een ruim uur rijden hier vandaan. Echt! Zo irritant! Waar ik me aan ergerde toen ik Cornelis net kende – altijd te laat komen -, daar erger ik me nu ook weer aan.

Of heb ik hem gemist, en wil ik hem na drie weken gewoon weer zien? Nog even geduld…..

Kunst kijken #eswatiniblog 10

28 jun

Op zoek naar papier kwam ik terecht bij Yebo Art Gallery, daar zou het wel te koop zijn. Ik volgde de Gallery al even via Facebook, en vond het super om het werk nu ‘in het echt’ te zien. Ik was aangenaam verrast door het werk dat er hing. Wat een verademing na alle – overigens best mooie – handicraft.

Bij Yebo Art Gallery wordt werk tentoongesteld van lokale kunstenaars, modern werk dat iets meer verteld over wat de mensen bezighoudt. Dat is wat kunst kan bieden, een manier om je te uiten. Niet alleen je persoonlijke beslommeringen, maar ook maatschappelijke onderwerpen. Wij vinden het heel gewoon die mogelijkheid te hebben, hier staat het echt in de kinderschoenen.

De Gallery biedt kunstenaars de mogelijkheid te exposeren, te verkopen en advies te vragen. Het is nog een voorzichtige ontwikkeling, maar de eigenaresse vertelt trots dat de Gallery is uitgenodigd voor een expositie tijdens een Arts Festival in Zuid Afrika. Da’s een belangrijke opsteker voor de lokale kunstenaars die mee gaan, en ook een mogelijkheid voor hen om andere kunstenaars te ontmoeten en workshops te volgen.

In de Gallery ook een heerlijke selectie kwasten, verf, tekenpapier en canvassen. Voor het knutselpapier moest ik toch nog naar een andere winkel. Maar dit was genieten! Dat kun jij ook via deze LINK.

Slapen onder werktijd #eswatiniblog 9

27 jun

Voor dag en dauw reden we naar de markt in Manzini om de mooiste spullen te kopen. Joan en ik, meer dan 20 jaar geleden. Eens per week kwamen de (groot)handelaren uit Mozambique, en er zou dan meer keuze zijn. Wij sloegen onze slag voordat de stroom toeristen op gang kwam. Het masker, waarover ik flink onderhandelde, hangt nog steeds bij ons aan de muur. Daarna dronken we nog even een kopje koffie bij de Italiaan in the Hub, een modern winkelcentrum.

Vandaag ging ik niet zo vroeg, natuurlijk. Het is tenslotte vakantie en geen idee wanneer de handelaren komen. Bovendien was ik niet op jacht naar koopjes, maar naar herinneringen. Manzini was de stad waar ik elke week mijn boodschappen deed, waar ik mijn bezoek mee naar toe nam, waar we naar de kerk gingen en de jongens naar de pre-school brachten. In 2017 waren Cornelis en ik even in Manzini, net na betaaldag. We herkenden wel een paar plekken, waar we niet bij stil konden staan. We werden gewoon vooruit geduwd door de drukte. Manzini was helemaal niet zoals wij het ons herinnerden.

Vanmorgen was de drukte te overzien, ik parkeerde in een winkelcentrum dat er vroeger nog niet was. Ik dacht dat ik mijn weg wel zou vinden. Het centrum van Manzini bestaat maar uit twee straten. De drukte viel me na de ervaring van 2017 mee, al waren er wel veel mensen. Ik vond mijn weg naar de Bhunu Mall, een overdekt winkelcentrum. Eenmaal binnen was het rustiger, niet iedereen kan het zich veroorloven daar kleding te kopen vermoed ik. Ik ging naar The Hub, waar we vroeger koffie dronken en pizza’s aten. Nu is er een take-away en staan er achter de winkels allemaal houten kraampjes met etenswaar. Met een glimlach liep ik langs het postkantoor, waar we ooit blauwe brieven heen brachten. De kantoren waar we maandelijks de water- en elektriciteitsrekening betaalden. Het politiebureau waar ik mijn rij-examen deed. En dan de markt. De markt is omheind met hekken, maar ook buiten de hekken verkopen dames en heren groente, fruit, snoep en oude schoenen. Vroeger werden daar met enige regelmaat bussen toeristen geleegd, zodat de crafts-afdeling op de eerste verdieping goede zaken kon doen. Op de crafts-afdeling waren een jonge Amerikaan en ik nu de enige twee die overduidelijk niet lokaal waren. Sterker nog, wij waren de enige twee klanten. De markthouders keken verschrikt op, en sommigen moesten zelfs wakker worden. Zij werden door de opgestapelde prullaria nog rechtop gehouden. Beneden bij de bedrukte stoffen, lagen een aantal dames heerlijk te slapen op de rollen stof. Stof tot nadenken.

Hier kunnen ze geen plezier aan beleven, zonder klanten zijn het lange dagen. Bovendien kunnen ze hier nooit van rondkomen. Toch kocht ik niks, wat moet ik met nog een beeldje, nog een slaschaal of kralenwerkje? Na twintig jaar was er niet veel nieuws op de markt gekomen. Het knaagt wel een beetje. Als man en zonen hier zijn, zal ik vragen of zij de dames wakker willen kussen met een volledig onnodige aankoop. En aan de lezer de vraag: kan ik iets voor jullie meenemen?

Swazitime #eswatiniblog 5

23 jun

In een winkel vol creatief houtsnijwerk, hing een klok met een tekst er in gegraveerd: ‘Swazitime’. De dame achter de kassa vertelde dat het begrip ‘tijd’ niet in de genen zit, of niet in de cultuur. Een afspraak om 10 uur kan zomaar om 13 uur worden, zonder enig overleg of verklaring. De klok in de winkel tikte gewoon door, en stond met Zwitserse precisie gelijk aan mijn klokje. Op tijd komen moet ook hier kunnen. De meeste mensen die op kantoor werken ofzo zullen ook wel op tijd zijn.

Swazitime is voor mij iets heel anders; er is altijd tijd te kort. De zon kan hier lekker schijnen, de lucht is vaak strakblauw, maar het duurt maar even. In de zomer is het om 19.00 pikkedonker en nu, in de winter, schemert het al om 17.00 en is het tegen 18.00 gewoon nacht. Terwijl in Nederland de langste dag was, hadden we hier de kortste dag.

In de steden blijven de contouren wel zichtbaar in het donker, maar hier in de nabije omgeving is er geen straatverlichting. Bovendien zijn veel huizen niet voorzien van elektriciteit. Je kunt ’s avonds natuurlijk wel weg, en zeker met de auto heb je wel zicht. Toch ga ik liever niet in het donker op pad. Er lopen mensen dicht langs de weg, die je pas ziet als je bumper ze bijna raakt. De koeien en geiten zoeken in de koude nachten de warmte van het asfalt op en denken meer recht te hebben op de weg dan de auto’s.

Ik blijf ’s avonds lekker thuis, en lig meestal – zonder op de klok te kijken – op tijd in bed. Net als de koeien en de geiten zoek ik de warmte op als het koud en donker wordt. Uitgerust merk ik hoe moe en gehaast ik was, hoe heerlijk het is genoeg te slapen en een tandje langzamer te gaan zoals iedereen hier. Dat zijn nog eens Swazitimes!

Afbeelding

Vrijheidskater

6 mei

59505283_2202609363188272_2649699100248768512_o.jpg

Gelukkig

3 feb

Free writing

30 jan

Nieuwe routine
Dagelijkse neukpartij
van 10 minuten

Liefde bedrijven
Trio pen papier en ik
tot ik me verslik

Het zaad. De vruchten
leven literair niet lang
Spielerei. Pur sang

#freewriting #haiku #inspiratie #schrappen #hetisergensgoedvoor

%d bloggers liken dit: