Archief | GEDICHTEN RSS feed for this section

Breng ze samen

23 Dec

Een gedicht, geschreven voor de start van Serious Request Zaanstad 2017. Voorgedragen tijdens een bijeenkomst in de kerk van de Nazarener in Koog aan de Zaan op 18 december 2017, waarna de twee predikanten Sjaak Visser en Antonie Holleman zich terugtrokken in het ‘glazen huis’ Zuivere Koffie in Koog aan de Zaan.

Naast een verwaterd zandkasteel rolt haar emmertje
heen en weer waar zij net was
Mijn zusje loopt nog maar pas en kan niet zwemmen
Mama vergeet mij, onze spullen, begint rond te rennen
en vraagt alle mensen om ons heen of zij

Papa trekt mij aan mijn arm naar de reddingsbrigade
om een te vlag hijsen voor een verloren kind
Mij bergt hij op. Veilig
Alleen. Teken ik op een leeg papier samen
Vergeet ik dat mijn zusje zo lastig is
Vouw het beschreven vel tot stevig bootje
tegen alle stormen bestand
tot zij weer in de haven is
schrijf ik lieve woorden voor de flessenpost
want als zij nu niet gevonden wordt dan

De oma van Rachel had als kind drie zussen
Twee werden vermoord, de jongste nooit meer opgespoord
Nu geeft ze haar tedere kussen. Op Rachels wangen

In Tuti’s linkerhand nooit een tas, altijd de hand van haar dochter
Onzichtbaar. Na een storm is er geen enkel bewijs van haar bestaan
In het beste geval is het kind met een andere moeder meegegaan

Rashids vader, Fatma’s echtgenoot ging hun dromen vooruit
op zoek naar kansen, naar vrijheid, een veilig thuis. Aan de overkant
vouwt hij van kartonnen dozen een huis zonder naambord

Tijdens slapeloze nachten ruikt Musa in het haar van zijn dochter
de huid van zijn moeder van wie hij de naam niet meer weet
Haar zachte handen vegen nog steeds zijn tranen

Teken deze namen op onbeschreven blanco vellen
Vouw er stevige boten van. Blaas ze krachtig in de zeilen
Schuif herkenbare woorden in flessen als bakens
tot ook zij gevonden zijn

Breng ze samen

Ook bijdragen? Een druk op de knop is genoeg!

Via Serious Request Zaanstad: KNOP
Via het Rode Kruis: KNOP
3FM_SR2017_IKSTEUN_AVATAR

Advertenties

ontmoeting

14 Nov

Gehuld in sigarettenrook

op een hoge troon aan de bar

geef ik beschikbaarheid bloot

speel ik in het donker

met hongerige blikken

zonder te zien

hoe ik onzeker zoekend

de arrogantie aantrek

het rookgordijn sluit

tot hij

zonder naderen

mijn naakte waarheid blootlegt

ik van de barkruk glijd

en mijn kroon afzet

Herinnering

8 Nov

De herinnering zet het geheugen in brand

smelt het om, laat het verdampen

loopt tegen de lamp

als het smeulend opvlamt

verrijst het geheugen uit de as

herinnert zich wat werkelijk was

Helder glas met breuken

of mat

Ophelia

17 Okt

img_20171017_163124958_hdr2063798163.jpgHoog aan de hemel de avondzon, de dag is voorbij

Lusteloos dwepend hangt ze in nevels gehuld

zingt ze verstrooid zanderige woorden

flarden van een gebroken liefdeslied

over een dode en haar geliefde

 

Een tot waanzin gedreven zomerstorm

verdwaalt in een najaar met zachte kleuren

Hoog aan de hemel de avondzon

de dag is verdronken

in zwakheid

 

haar naam is vrouw

sleept voort als

een Saharastorm

 

Shakespeare leeft

 

Geraakt door haar blik

31 Jul

Gevangen door de glans

van reflecterend ondergoed

glijdt mijn jaloerse oog over

het strakke lijf. Tentoongesteld

wordt mijn broekrand strakker

en ongemakkelijker zichtbaar

voor haar. Ze kijkt

Ik ontwijk

hem, want hij kijkt niet uit

De broekrand strak rond

de graaiende hand om zijn geslacht

sleurt hem tussen ontbijt en lunch

hongerig van raam naar raam

Hij stelt steeds dezelfde vraag

ook haar. Want zij kijkt

Hij blijft

voor onderhandelde bevrediging

Vijftig euro. Tien minuten gekocht om

een vrouw de mond te roeren met zijn

eigen onvermogen te zien wat ontstaat

voor het sluiten van de gordijnen

Om niets. Als zij mij aankijkt

kijk ik terug

Ik fiets

Ontaarden

28 Mei

Een gedicht als reactie op een schilderij van Jan Abbing. Een schilderij als inspiratie. Niet weten wat de inspiratie was tot dit schilderij levert een nieuwe interpretatie op.

moeder aarde-jan abbing lust

Jan Abbing – Lust – 2017

We vreten haar vlees
benemen de adem van
haar voedende borsten
knijpen ze tot droogte uit

Met één hand vangt zij
het levensvocht verloren
in ons strijden. Verliezen wij
haar, onschuldige bruid

We bijten onze valse tongen
door, verslikken ons in te grote
brokken van valse beloften en spijt
Zij braakt ons in kokend vuur

In haar hand scheurt pijn wortels af
barsten kraters open, stroomt bloed door
nieuw aangelegde vaten, groeit
-beter zonder ons- haar natuur

Ellis van Atten, maart 2017

Schilderles

21 Mei

Sinds september schilder ik elke week in het Zaans Atelier. De lessen worden gegeven door Carla Budding. Ze inspireert op vele manieren. Voor en over haar een gedicht, geschreven ter gelegenheid van de leerlingen-expositie op 20 en 21 mei 2017.

Carla

 

Zonnebloemen door haar in vazen op tafel gezet

vervagen wekenlang tot grijze tonen in HB en B2

tot ze met strenge blik levendige kleuren knijpt en snijdt

keurig in rijtjes geplaveid op ieders palet

 

We verdrijven het koude blauw met warm rood

vrolijk geel en helderwitte stralenkachels

zetten onvermoed talent in vuur en vlam

Zij geeft zichzelf niet helemaal bloot

 

Achter haar schort vol afgeveegde kleuren

lijkt haar eigen talent met kwasten in de week gezet

is ze aan de slag met amateuren die ze wekelijks besmet

 

met haar oog voor detail verleidt ze – soms tot frustratie

de schilders tot nog een streek, een andere kleur of schaduwpartij

in het teken van re-creatie van – misschien ook haar- schilderij

 

Mei 2017, Ellis van Atten

%d bloggers liken dit: