Archief | GELOOF RSS feed for this section

Door kinderogen

27 Aug

antihorse_peterson_web

 

 

 

 

 

 

Kijk, het einde van de wereld

Een observatie zonder angst

Vanaf één meter twintig

 

Achter de bomen enkel lucht

Zijn horizon is dichtbij

Net als de aarde

 

Steentjes zijn schatten

Mieren een avontuur

Paddestoelen

 

Afdalend naar zijn hoogte

Is er meer in minder ruimte

Verwondering

Vertrouwen

Geluk

De hemel

De Schepper

 

De horizon is dichtbij

De hemel is

Op aarde

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Warme ontmoeting

25 Jul

tramZe trekt haar vestje dichter om haar heen, het is te koud. ‘Ik kan er maar niet aan wennen!’, moppert ze om vervolgens alle goede kanten van ons kikkerlandje te belichten. Alles is goed georganiseerd, ze woont in een mooi appartement en de zorg vindt ze geweldig. ‘Maar koud is het, zo koud!’

Vier jaar geleden zwichtte ze. Ze zag ook wel dat ze ouder werd, het lichaam wordt brozer en af en toe vergeet ze ook dingen. Haar kinderen die in Nederland studeerden en hier een bestaan hadden opgebouwd haalden haar uit Suriname. ‘Mama, kom. We zorgen voor je.’, zeiden ze. ‘Kind, natuurlijk ging ik. Ik mis mijn land, maar ik hoor bij mijn kinderen.’, zegt ze. ‘Als….als…..dan willen ze me hier begraven.’ Ze schudt haar hoofd.

Ik ben stil. Mijn gedachten gaan uit naar opa’s, oma’s en schoonvader. Zij liggen vlakbij begraven, prettig vlakbij. Binnenkort ga ik weer langs. Ik snap haar kinderen wel.

‘Maar ik ga nog niet, hoor!’, zegt ze ineens luid. ‘Ze moeten eerst hun weg vinden.’

Ze kijkt naar mijn gezicht, ziet mijn vraag. ‘Naar de Heer, bedoel ik.’, verduidelijkt ze.

Ze vertelt over haar dochters, haar zoon, haar kleinkinderen. Trots. Liefdevol. Met zorg. Ondanks de kou hier, is ze in een warm nest geland. Ze pakt even mijn arm vast. ‘Onze Heer zal ze toch niet laten branden in de hel?’

‘Nee, dat kan ik me niet voorstellen.’, antwoord ik vol overtuiging. Deze lieve zorgzame mensen zorgen voor een stukje hemel op aarde. Engelen horen in de hemel.

‘Dat is mijn tram! Dag lieverd.’, zegt ze en knijpt me stevig in mijn bovenarm. Staand in de tram trekt ze haar vestje uit en zwaait. De kou is verdwenen.

Met of zonder lijf

3 Jun

stairway-to-sky-8662256‘….en wederopstanding des vlezes.’, hoor ik en kan niet meer spreken. Normaal mompel ik de geloofsbelijdenis en deze regel tijdens de kerkdienst gedachteloos mee, na een recent bezoek aan een klooster niet meer.

In de achtertuin van het klooster ligt een kleine begraafplaats voor bewoners. Ik merk op dat ik dat wel ontroerend vind, dichtbij huis begraven worden alsof je er nog bij hoort. Ik vind het fijn dat mijn oma’s, opa’s en schoonvader in mijn woonplaats begraven zijn. Een paar keer per jaar ga ik bij hun graven langs, al dan niet met een bloemetje.

Een medebezoeker hoort mijn verhaal aan en vraagt zich af of alle christenen begraven moeten worden en of crematie ook zou kunnen. Ineens realiseer ik me dat ik opgegroeid ben met het idee dat begraven heel gewoon is, misschien wel ‘nodig’ omdat in de Bijbel staat dat de doden zullen opstaan uit hun graven. Dat neem ik niet zo letterlijk. Begraven is in mijn directe omgeving heel gewoon, geen idee of dat iets met geloof te maken heeft.

Rond koffietijd ’s avonds schuift een monnik aan, een mooie gelegenheid deze vraag te stellen. Begraven of cremeren? Voor de monnik maakt het niet uit. ‘Bij cremeren keer je alleen wat sneller terug tot stof.’ , zegt hij. Geanimeerd vertelt hij dat één van de overleden monniken zijn lichaam ter beschikking stelde aan de wetenschap: ‘Er ligt een steen op de begraafplaats, maar geen lijf! Zijn lijf doet er wat langer over om stof te worden.’

‘Maar….’, gaat hij verder.’Ik geloof wel in de verrijzenis van het lichaam. Zo’n ziel zonder lijf, dat lijkt mij nou helemaal niks!’ We lachen, de monnik misschien wel het hardst. Het blijkt een uitnodiging om vrij te fantaseren over hoe we er in het leven na de dood uit zullen zien. Gespierd, met een wespentaille, lange blonde haren, stralend wit gebit, volle lippen. Maar ook zonder beperkingen, zonder achteruitgang en zonder ziekte. Mooier en beter dan we ons zelf nu vinden.

Normaal gesproken denk ik niet na over hoe het leven er na de dood uit ziet, laat staan over hoe ik er dan uit zal zien. Misschien maar beter ook. Hoe hartelijk we ook lachen om onze wensenlijstjes, het maakt ook duidelijk hoe onzeker en hoe kwetsbaar we zijn.

Ik vertrouw er op dat het wel goed zal zijn na dit leven. Met of zonder lijf.

‘…..en wederopstanding, hoe dan ook!’, fluister ik.

 

 

 

 

 

 

Kerststerren

25 Dec

veel sterre

 

 

zou ik het wel zien

de ster die de weg wijst

elke keer als ik met mijn ogen knipper

zie ik er meer, of andere

of zijn ze verplaatst

 

soms zie ik wel

sterren met meer glans

niet omdat ze zelf meer stralen

valt mijn oog er op

ze zijn in het licht gezet

 

dan zie ik zomaar

verdriet, angst, boosheid

blijdschap, tederheid of ontroering

zie ik menselijkheid

zie ik het kind

zie ik

Wie ben jij?

16 Sep

wie ben jij

God ben ik

Heb vele namen

Waar ik naar luister

Roep me en ik hoor je

Ik hoor het

Als je mijn naam misbruikt

Misdaden pleegt vanuit mijn naam

Dan hoor ik liever niet

 

 

God ben ik

Woon in vele huizen

Waar ik je graag ontmoet

Open de deur en ik kom

Ik ben overal en zie het

Als ze afgebroken worden

Gebruikt worden als mortuarium

Dan woon ik liever niet

 

 

God ben ik

Voor alle mensen

Ongeacht mijn naam, mijn huis

Ben ik die ik ben: liefde

Hoe kun je zonder?

Ik ken je naam, weet waar je woont

Wil bij je zijn en wil je kennen

Wie ben jij?

%d bloggers liken dit: