Na het feest

28 apr

Als de schuimkragen zijn afgedaan
draagt de straat een fijnmazig sluier
van glazige omfloerste blikken

Katers spinnen dronken draden onder dons
Straatvegers dansen met water
regeren met harde bezems
Zonder koning pils onder ogen te komen
dragen zij reflecterende koningsmantels
van de afvalstaat

Weerspiegeling in glanzende klinkers
Werkers van koninklijk formaat

 

Advertenties

Betrapt op gympies

20 mrt

img_20180320_1058096371246033382.jpgJaloers ben ik op mijn zonen, die al hun leven comfortabele schoenen dragen. Meestal sneakers, lekker wijd, bij voorkeur met losse veters. Ik noem ze steevast gympies!

Mijn eerste gympen kreeg ik pas toen ik naar de middelbare school ging voor de gymles. Op de lagere school droeg ik bij de gymles mijn schoentjes van de turnles. Mijn moeder vond het niet nodig nog extra gymschoenen voor school te kopen, laat staan voor buiten. Bovendien heb ik platvoeten en werd ik veroordeeld tot schoenen met een speciale binnenzool, die alleen in bruin en blauw te koop waren. De basis voor een haat-liefde verhouding met mijn voeten en hun schoenen.
flatjesIk kon mijn geluk niet op toen ik in het voorjaar van 1979 dezelfde schoenen mocht kopen als de meiden in de film Grease. Pumps. Zonder hakken, dat wel. Flatjes, knalrood. Mijn kleine tenen en hielen werden de eerste weken bewoond door blaren en verstopt onder pleisters. Na al die jaren bruin en blauw had ik het voor over, maar verlangde ook al snel naar ruimte voor mijn tenen.
Aan het einde van de zomer verwisselde ik de flatjes voor linnen gympjes, rood natuurlijk. Stonden ontzettend leuk onder m’n petticoat, met witte sokjes! roots1514818890Gek genoeg zaten die helemaal niet lekker, wat was ik blij dat ik voor de winter weer stevige schoenen mocht uitzoeken. Het werden roots! Een schoenmodel met een grote neus, waar mijn tenen vrijelijk in konden bewegen en ze waren nog hip ook. Zelfs in het bruin. Lang duurde de liefde voor deze schoenen niet. De zool was lager bij de hielen en veroorzaakte rugklachten.
Afbeeldingsresultaat voor rocksteadycrewDe opkomst van de Rock Steady Crew wakkerde mijn verlangen naar comfortabele schoenen weer aan. Zij droegen grote witte gympen, die wilde ik ook. Ik kreeg ze niet, want ik had net nieuwe laarsjes. Mijn moeder zat toen net op tennisles en had prachtige witte tennisschoenen. Gympies dus. Precies wat ik aan moest hebben tijdens een avondje feesten met vriendinnen. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn moeder vertelde ik dat ik bij mijn vriendin ging logeren. Ik vertelde niets over de gympen in mijn tas en ook niet over het feest. Dat kwam later wel, dacht ik. Het was een geweldige avond. Op gympen zoende ik voor het eerst, rookte een sigaretje en dronk shandy’s. De volgende dag ging ik na het logeerpartijtje direct naar een familiefeest, dat had ik afgesproken met mijn moeder.
Op het familiefeest probeerde ik afstand te bewaren. Wat als mijn moeder zou ruiken dat ik had gedronken, had gerookt. Wat als ze zou ontdekken dat ik op dat feest was geweest, waar ik eerder niet heen mocht. Misselijk probeerde ik wat stokbroodjes met saté te eten, omdat oma maar bleef aandringen. Ze was zo blij dat ik er was, dat ik niet kon weigeren. En ook niet kon wegglippen toen mijn moeder er aan kwam. Mijn moeder keek naar me, keek naar mijn kleren en naar de vloer. Nog voor ik haar blik kon volgen om te zien wat er gevallen was, riep ze. ‘Ik zag gewoon dat je wat verborg. Wat doe je met mijn schoenen!’
schoenenrek_sub11De gympen! Ik was helemaal vergeten dat ik ze nog aan had, zo comfortabel. Mijn moeder dwong me nog bij het familiefeest ze te verwisselen voor de laarzen in mijn tas, ik heb haar nooit verteld wat ik echt voor haar wilde verbergen.

Van de schrik heb ik jaren geen gympen meer gedragen. Jaren geen gympen meer gewild. Tot voor kort. De platvoeten heb ik nog steeds. Hardlopen en veel wandelen stellen andere eisen aan de voeten. Gewrichtspijntjes en 50+dingetjes spelen op. Allemaal redenen om weer op zoek te gaan naar comfort.
Dus nu heb ik hele leuke blauw gympen met een gele golf langs de zijkant, witte gympen van een soort kant met kunststof afwerking en kekke zwarte sneakers. Van populaire merken, als ik mijn zoons mag geloven. Vans, Asics en FILA.

Kerstverwensing

24 dec

img_20171224_1011541781550597882.jpg

De oorlog is uitgebroken op het parkeerterrein

We komen allen te samen in de supermarkt

De vrede is vergeten vanwege het vreetfestijn

zodat we, als de buit binnen is geharkt

gezellig samen kunnen zijn

Fijne Kerstdagen!

Pinguïns

18 nov

Pinguïns leven onder bomen aan de Afrikaanse kust.

Zullen ze dromen van ijs, de Zuidpool? Hier vinden ze de rust kinderen te broeden in plastic ingegraven nesten.

De mens mag ze behoeden. Moet. Het moet.

Herinnering

8 nov

De herinnering zet het geheugen in brand

smelt het om, laat het verdampen

loopt tegen de lamp

als het smeulend opvlamt

verrijst het geheugen uit de as

herinnert zich wat werkelijk was

Helder glas met breuken

of mat

Fifty ways to keep your lover

3 nov

Liefde Kunst Passie 3Kort geleden ontmoette ik een jongeman die verliefd is, hij wacht af. Terwijl zij binnenkort voor langere tijd het land verlaat. Wat een sufferd! ‘Het kan zomaar echte liefde zijn. En ik heb verstand van liefde,’ zei ik vol overtuiging. Met verbazing. Ruim vijfentwintig jaar geleden dacht ik er heel anders over, nu houd ik me vast aan de liefde.

Afwachten heeft voordelen, het zou mij bergen liefdesverdriet en problemen bespaard hebben. Na het zoveelste drama hoefde ik geen serieuze relatie meer en na de scheiding van mijn ouders overwoog ik ook nog nooit te trouwen. Ook niet met deze man, die ik toen nog maar net kende. Maar ja, ik wilde hem. En hij wilde me getrouwd. Ondertussen nam ik me voor dat ‘tot de dood ons scheidt’ niet hoefde en neuriede ik ‘fifty ways to leave your lover‘ ter geruststelling.  Het feest was leuk, het leven met hem ook. Meestal. Het melodietje ken ik nog steeds, de tekst is niet meer nodig.

Durf

Het was meteen ‘aan’ en dat is het nog steeds. We zijn verliefd. Ik mopper veel, hij verdraagt. Hij moppert niet, ik verdraag ook. We durven elkaar aan! Dat is misschien wel het advies aan die jongeman en die goede vriend. Durf! Neem risico!

Fifty ways to keep your lover

In een jolige bui zei ik de jongeman dat ik wel verstand heb van liefde en dat ik wel wat tips kan geven. Niet zaligmakend natuurlijk; liefde is wel een voorwaarde. Hier zijn ze!

  1. Zeg ja als je gevraagd wordt
  2. Houd gepaste afstand, maar niet te veel
  3. Deel een hobby
  4. Zeg lieve woordjes
  5. Lieg
  6. Accepteer irritaties
  7. Mopper tegen anderen
  8. Vrij, ook als je geen zin hebt. Soms
  9. Heb zin
  10. Ga op vakantie – alleen en samen
  11. Ontbijt op bed
  12. Deel zorg
  13. Praat
  14. Zwijg
  15. Geef ruimte
  16. Neem ruimte
  17. Begrijp niet alles
  18. Begrijp veel
  19. Zoek elkaar op
  20. Verras
  21. Lach met
  22. Lach om
  23. Raak aan
  24. Huil samen
  25. Troost
  26. Bestudeer
  27. Houd vast
  28. Laat op tijd los
  29. Wees af en toe ontevreden
  30. Flirt – ook met anderen
  31. Vertel niet alles
  32. Heb geen geheimen
  33. Word boos
  34. Durf afhankelijk te zijn
  35. Doe wat je leuk vindt
  36. Ruik
  37. Streel
  38. Kook
  39. Loop hand in hand
  40. Bekijk
  41. Bewonder
  42. Erger je
  43. Gun
  44. Lever in
  45. Eis op
  46. Raak aan
  47. Wees schaamteloos
  48. Kijk vooruit
  49. Haal herinneringen op
  50. Blijf

En 51….

Geniet van geluk als het voorbij komt. Dat is wat wij de volgende 25 jaar weer gaan doen. Het enige wat we nodig hebben is een nieuw liedje. En meer tips zijn ook welkom!

P.S. Heb ik jou gesproken? Laat even weten hoe het  – bij voorkeur niet – is afgelopen!

 

 

 

Wraak met champagne

9 jul

Een zomers vakantieverhaal

Twee dezelfde zomerjurkjes, vier slanke benen in de zon, uitzicht op zee, twee klinkende champagneglazen en heerlijke plannen voor een ontspannen weekend met veel verwennerij. We kennen elkaar sinds kort, leerden elkaar tijdens de reis hier naar toe kennen, en zijn door de vele overeenkomsten nu beste vriendinnen. Een mooie doorstart van mijn vakantie die in het water dreigde te vallen.

‘Fijne vakantie,’ riepen de collega’s terwijl ik mijn tas pakte en wegrende. Ongeduldig hield ik mijn toegangspasje voor de kaartlezer, tergend langzaam opende de deur.  Door het bonken van mijn hart heen hoorde ik het gefluister van verontwaardiging. ‘Zo, die is toe aan d’r vakantie.’ ‘Kan geen lachje meer van af.’ Stefan klonk bezorgd: ‘Wacht even, Marga.’ Ik hoorde zijn stoel draaien en trok snel de deur achter me dicht. Bij de lift keek ik om en zag hem achter de glazen deur zoeken naar zijn pasje. Als een goudvis met ademnood bewoog hij zijn mond.

Buiten liet ik me op een bankje zakken, zette mijn tas naast me en liet het toegangspasje door mijn handen gaan en de tijd voorbij. Het laatste kersverse echtpaar van die dag verliet het pand gevolgd door de ambtenarij. Stropdassen werden losgetrokken en sigaretten opgestoken. Sportievere collega’s volgden nog weer later in hun strakke pakjes en met buitenaardse helmen op hun hoofden. Zelfs Stefan liep me, vrolijk pratend met andere collega’s voorbij. Alsof hij niet bezorgd was, niet zijn mobieltje miste.

Ik greep in mijn tas, klikte zijn mobieltje aan en scrolde door de berichten. Specifieker: door het berichtenverkeer tussen Stefan en Karin. Geen idee wie Karin was, wel wat haar laatste bericht was. ‘Vanavond helemaal voor jou <3’, las ik vanmiddag toen het scherm oplichtte. Toen dacht ik nog dat Stefan vanavond helemaal voor mij zou zijn en misschien nog wel langer. Mijn vakantie zou beginnen met een verrassing, een einde aan het stiekeme ontmoeten in de auto, in de lift, de paskamers in het winkelcentrum. Het laatste bericht dat ik vanmiddag zag, was aangevuld met nog meer berichten, noodkreten zeg maar. ‘Waar zien we elkaar?’ ‘Steef?’ ‘Kom je me halen?’

De bekendheid van deze zinnen en de ontbrekende antwoorden scherpten de pijn en brandden in mijn ogen. Mijn vingers gleden onder mijn ogen over mijn schrale huid. De herkenning voelde als erkenning van de woede in mij, ik zuchtte en typte: ‘Spoor 7, Sloterdijk, 18:50, ik verras je.’

Was het wraakzucht? Was het solidariteit met Karin, die ik niet kende? Maakt het wat uit?

‘Jij nog champagne?’ vraag ik en schenk de glazen nog eens vol.

%d bloggers liken dit: