Kerstverwensing

24 Dec

img_20171224_1011541781550597882.jpg

De oorlog is uitgebroken op het parkeerterrein

We komen allen te samen in de supermarkt

De vrede is vergeten vanwege het vreetfestijn

zodat we, als de buit binnen is geharkt

gezellig samen kunnen zijn

Fijne Kerstdagen!

Advertenties

Pinguïns

18 Nov

Pinguïns leven onder bomen aan de Afrikaanse kust.

Zullen ze dromen van ijs, de Zuidpool? Hier vinden ze de rust kinderen te broeden in plastic ingegraven nesten.

De mens mag ze behoeden. Moet. Het moet.

Herinnering

8 Nov

De herinnering zet het geheugen in brand

smelt het om, laat het verdampen

loopt tegen de lamp

als het smeulend opvlamt

verrijst het geheugen uit de as

herinnert zich wat werkelijk was

Helder glas met breuken

of mat

Fifty ways to keep your lover

3 Nov

Liefde Kunst Passie 3Kort geleden ontmoette ik een jongeman die verliefd is, hij wacht af. Terwijl zij binnenkort voor langere tijd het land verlaat. Wat een sufferd! ‘Het kan zomaar echte liefde zijn. En ik heb verstand van liefde,’ zei ik vol overtuiging. Met verbazing. Ruim vijfentwintig jaar geleden dacht ik er heel anders over, nu houd ik me vast aan de liefde.

Afwachten heeft voordelen, het zou mij bergen liefdesverdriet en problemen bespaard hebben. Na het zoveelste drama hoefde ik geen serieuze relatie meer en na de scheiding van mijn ouders overwoog ik ook nog nooit te trouwen. Ook niet met deze man, die ik toen nog maar net kende. Maar ja, ik wilde hem. En hij wilde me getrouwd. Ondertussen nam ik me voor dat ‘tot de dood ons scheidt’ niet hoefde en neuriede ik ‘fifty ways to leave your lover‘ ter geruststelling.  Het feest was leuk, het leven met hem ook. Meestal. Het melodietje ken ik nog steeds, de tekst is niet meer nodig.

Durf

Het was meteen ‘aan’ en dat is het nog steeds. We zijn verliefd. Ik mopper veel, hij verdraagt. Hij moppert niet, ik verdraag ook. We durven elkaar aan! Dat is misschien wel het advies aan die jongeman en die goede vriend. Durf! Neem risico!

Fifty ways to keep your lover

In een jolige bui zei ik de jongeman dat ik wel verstand heb van liefde en dat ik wel wat tips kan geven. Niet zaligmakend natuurlijk; liefde is wel een voorwaarde. Hier zijn ze!

  1. Zeg ja als je gevraagd wordt
  2. Houd gepaste afstand, maar niet te veel
  3. Deel een hobby
  4. Zeg lieve woordjes
  5. Lieg
  6. Accepteer irritaties
  7. Mopper tegen anderen
  8. Vrij, ook als je geen zin hebt. Soms
  9. Heb zin
  10. Ga op vakantie – alleen en samen
  11. Ontbijt op bed
  12. Deel zorg
  13. Praat
  14. Zwijg
  15. Geef ruimte
  16. Neem ruimte
  17. Begrijp niet alles
  18. Begrijp veel
  19. Zoek elkaar op
  20. Verras
  21. Lach met
  22. Lach om
  23. Raak aan
  24. Huil samen
  25. Troost
  26. Bestudeer
  27. Houd vast
  28. Laat op tijd los
  29. Wees af en toe ontevreden
  30. Flirt – ook met anderen
  31. Vertel niet alles
  32. Heb geen geheimen
  33. Word boos
  34. Durf afhankelijk te zijn
  35. Doe wat je leuk vindt
  36. Ruik
  37. Streel
  38. Kook
  39. Loop hand in hand
  40. Bekijk
  41. Bewonder
  42. Erger je
  43. Gun
  44. Lever in
  45. Eis op
  46. Raak aan
  47. Wees schaamteloos
  48. Kijk vooruit
  49. Haal herinneringen op
  50. Blijf

En 51….

Geniet van geluk als het voorbij komt. Dat is wat wij de volgende 25 jaar weer gaan doen. Het enige wat we nodig hebben is een nieuw liedje. En meer tips zijn ook welkom!

P.S. Heb ik jou gesproken? Laat even weten hoe het  – bij voorkeur niet – is afgelopen!

 

 

 

Tussen muren

22 Aug

Mama zei het al. Ze was een lastig kind

Blind gedreund door herhaalde scherpte

van botte vuisten zag ze niet meer

wat ze werkelijk was en nu


Haar gedachten tasten als handen van een mimespeler

centimeter voor centimeter haar stevig gemetselde muur af

op zoek naar kieren, want deuren en ramen bouwde ze niet


Ze verdraagt het licht niet. Ze is een lastig kind

zegt ze en ziet niet wat ze werkelijk is

Een kind. Gewoon een kind dat

om een moeder schreeuwt

Wraak met champagne

9 Jul

Een zomers vakantieverhaal

Twee dezelfde zomerjurkjes, vier slanke benen in de zon, uitzicht op zee, twee klinkende champagneglazen en heerlijke plannen voor een ontspannen weekend met veel verwennerij. We kennen elkaar sinds kort, leerden elkaar tijdens de reis hier naar toe kennen, en zijn door de vele overeenkomsten nu beste vriendinnen. Een mooie doorstart van mijn vakantie die in het water dreigde te vallen.

‘Fijne vakantie,’ riepen de collega’s terwijl ik mijn tas pakte en wegrende. Ongeduldig hield ik mijn toegangspasje voor de kaartlezer, tergend langzaam opende de deur.  Door het bonken van mijn hart heen hoorde ik het gefluister van verontwaardiging. ‘Zo, die is toe aan d’r vakantie.’ ‘Kan geen lachje meer van af.’ Stefan klonk bezorgd: ‘Wacht even, Marga.’ Ik hoorde zijn stoel draaien en trok snel de deur achter me dicht. Bij de lift keek ik om en zag hem achter de glazen deur zoeken naar zijn pasje. Als een goudvis met ademnood bewoog hij zijn mond.

Buiten liet ik me op een bankje zakken, zette mijn tas naast me en liet het toegangspasje door mijn handen gaan en de tijd voorbij. Het laatste kersverse echtpaar van die dag verliet het pand gevolgd door de ambtenarij. Stropdassen werden losgetrokken en sigaretten opgestoken. Sportievere collega’s volgden nog weer later in hun strakke pakjes en met buitenaardse helmen op hun hoofden. Zelfs Stefan liep me, vrolijk pratend met andere collega’s voorbij. Alsof hij niet bezorgd was, niet zijn mobieltje miste.

Ik greep in mijn tas, klikte zijn mobieltje aan en scrolde door de berichten. Specifieker: door het berichtenverkeer tussen Stefan en Karin. Geen idee wie Karin was, wel wat haar laatste bericht was. ‘Vanavond helemaal voor jou <3’, las ik vanmiddag toen het scherm oplichtte. Toen dacht ik nog dat Stefan vanavond helemaal voor mij zou zijn en misschien nog wel langer. Mijn vakantie zou beginnen met een verrassing, een einde aan het stiekeme ontmoeten in de auto, in de lift, de paskamers in het winkelcentrum. Het laatste bericht dat ik vanmiddag zag, was aangevuld met nog meer berichten, noodkreten zeg maar. ‘Waar zien we elkaar?’ ‘Steef?’ ‘Kom je me halen?’

De bekendheid van deze zinnen en de ontbrekende antwoorden scherpten de pijn en brandden in mijn ogen. Mijn vingers gleden onder mijn ogen over mijn schrale huid. De herkenning voelde als erkenning van de woede in mij, ik zuchtte en typte: ‘Spoor 7, Sloterdijk, 18:50, ik verras je.’

Was het wraakzucht? Was het solidariteit met Karin, die ik niet kende? Maakt het wat uit?

‘Jij nog champagne?’ vraag ik en schenk de glazen nog eens vol.

Wiedewiedewiet…

9 Jun

Zo was het niet, zei zoon. Hij had gelijk. Soms mag je de waarheid misbruiken voor een leuk verhaaltje en weet je zelf ook niet meer wat waar is.

Na weken niezen en proesten wordt het toch tijd de slaapkamer onder handen te nemen. Ik heb er een hekel aan, maar het vooruitzicht vanavond in een vers bed te liggen is verlokkelijk. Aan de slag! Beddengoed luchten, matrassen keren, alle hoekjes en gaatjes poetsen, en de nachtkastjes eens leeghalen.

Wat een bende. Door mijn handen gaan autootjes waar de kinderen al lang niet meer mee spelen, een oude agenda, folders uit lang vergeten vakanties, een papieren strippenkaart en een klein doorzichtig vierkant plastic zakje met een blaadje er op. Leeg. Herinnering aan een moeilijke periode met één van de zoons. Spijbelen, drank, drugs. Een periode waar ik nu – nu hij verstandiger lijkt te worden-  met zekere mildheid en humor op terug kan kijken. Humor, daar houd ik wel van.

18033850_1295664560549428_1862584475856828009_nIk leg wat spulletjes terug in het laatje, positioneer het lege zakje niet al te opvallend maar wel zichtbaar er tussen. En klik. Een prachtfoto. Een nostalgisch instagram filtertje er over heen, een korte tekst er boven. ‘Dat ruimt lekker op!’ En ik plaats het op Facebook.

Geinig! Nuttig misschien ook wel. Een goede vriend is in een moeilijke periode weer gaan blowen en probeert nu af te kicken. Misschien dat hij – als hij dit plaatje ziet – denkt dat ik hem begrijp.

Zo af en toe kijk ik op mijn mobiel. Ik ben niet verslaafd en kan het ook wel laten, echt, maar niet tijdens het poetsen. Dan heb ik het gewoon nodig. Tevreden zie ik ‘likes’ verschijnen. Ze vinden het leuk! Zelfs reacties. ‘Lekker bezig!’  ‘Ook de spinnenwebben tussen de lakens weghalen, hé.’  Maar niks over het lege wietzakje, ze verwachten het niet, weten dat ik niks durfde. Of ze herkennen het niet, dat kan ook. Ik zie dat er nog een reactie wordt getypt en stel het opruimen nog eventjes uit. ‘CLEAN! En een knipogende smiley’  Van die ene vriend. Die boodschap is aangekomen! Dat en een schone slaapkamer maken van mij een tevreden mens.

Tot de jongste zoon thuiskomt. Hij doet anders. In plaats van de rechtstreekse route naar zijn hol, komt hij nu midden in de kamer staan. Met een grote grijns op zijn gezicht staat hij me aan te kijken. Hij zegt niks. Ik moet hem vragen wat er is. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Wat had jij nou op Facebook gezet?’ en blijft me aankijken met die grijns.

‘Jij op Facebook?’ vraag ik. Ik lach. We zijn bevriend op Facebook, voor de vorm. We negeren elkaar volledig, stiekem check ik nog wel eens wat de kinderen doen. Dat is erg weinig, Facebook is uit! Maar dit kind, hij volgt mij op Facebook. Zal hij toch geïnteresseerd zijn in zijn moeder? Mijn hart maakt een sprongetje.

‘Weet je wel wat dat is?’ vraagt hij nu serieuzer. Hij scrollt over zijn schermpje, gaat naast me op de bank zitten en wijst het zakje aan. En scrollt door de reacties. Het zijn er nu wel 23! ’Clean?’ ‘Voorraad nu op?’ ‘Is schoonmaken een afkickverschijnsel?’ ‘Midlife-crisis!’ Ik grinnik, mijn vrienden hebben toch door wat er in mijn nachtkastje ligt.

Zoon stoot me aan. ‘Nou?’ zegt ie. Alsof ik hem verantwoording schuldig ben, zeg!

Ik vertel hem hoe zijn vader en ik, zo af en toe in een weekend teruggrijpen naar deze jeugdzonde. Met de balkondeur wijd open, op bed een jointje. Een wijntje. Echt relaxed. Je bent nu wel zo oud dat je dat mag weten, zeg ik er nog achteraan.

De grijns op zijn gezicht bevriest. Hij gaat staan en kijkt me aan. Ernstig. Zo serieus heb ik hem nog nooit gezien. De twijfel giert door mijn lijf, hij neemt me veel te serieus. Dit gaat fout, ik zie het en wil met een grapje het tij keren. Te laat.

Hij gaat te keer over de schilderijen die ik plaats op Facebook. Over de gedichten. O, en over mijn schoenen met tijgerprint. Zijn vrienden denken al dat zijn moeder een hippie is. Ik voel me steeds kleiner worden. IK moet nu wat gaan zeggen. In mijn hoofd hoor ik het ook: ‘Grapje joh, natuurlijk gebruiken we dat niet.’ Opvoeden moet ik, NU!

Hij blijft te keer gaan: ’Vind je het gek dat jouw kind aan de drugs ging, jouw schuld! Smerige troep. Nou, mij niet gezien.’ De deur knalt dicht. Het raampje galmt nog na. Nadat het stampen op de trap voorbij is, de stilte.

Opvoeden? Minstens zo moeilijk als huishouden!  Dit kind gebruikt geen drugs in elk geval. Toch?

 

 

%d bloggers liken dit: