Tag Archives: verlies

Afscheid

5 jan

Hoe een vriend een dag, een leven en onze zoon kan veranderen door er niet meer te zijn.

Die ochtend vertrekken man en ik voordat onze zonen goed en wel wakker zijn. Die avond zullen we elkaar allemaal weer zien. De jongste zal vertellen over het korfballen, één zoon over de plannen voor de rest van het weekend, nog een andere zoon over zijn werkdag, man zal de nieuwtjes over zijn ooms en tantes delen en ik zal vertellen over mijn dichtersbijeenkomst.

Genietend van het werk van collega-dichters bekijk ik even mijn mobiel. Een app van één van mijn zoons, niet eens via de gezinsapp. Meestal heeft hij dan iets nodig. Zuchtend open ik zijn bericht.
‘L. is dood.’
Een vriend van mijn net achttienjarige kind is dood. Dood. Hoe is dat mogelijk? Snel trek ik mij terug in een gang om zoon te bellen, te omhelzen en te troosten. Verdomme, wat is Heerhugowaard ver. Al pratend wordt de afstand minder. Zoon vertelt. Zoon deelt. L. wilde zelf. Zoon is gelukkig niet alleen, maar in gezelschap van een goede vriend. We zullen elkaar later wel zien.

Zonder onze achttienjarige, die troost zoekt bij zijn vrienden en vriendin praten we bij. Over de dichtersbijeenkomst, de ooms en tantes, de verkochte rookmachine en over korfbal. En over L. die niet meer wilde leven.
‘Maar ik sprak hem nog. Over muziek. Bij de barbecue, toen jullie op vakantie waren,’ vertelt de oudste verbouwereerd. ‘Aardige jongen.’
‘Hoe kun je nou niet willen leven?’ vraagt de jongste. ‘Als je zo jong bent, is het nog niet eens begonnen! Daar snap ik nou niks van.’ Gelukkig maar, denk ik opgelucht.

Later op de avond komt zoon thuis, met vriendin. Witte gezichten, wallen, sigarettenlucht en meer. Ik mag hem omarmen. ‘Het gaat wel,’ zegt hij en we praten nog wat na. Hij weet nog niet veel meer dan dat L. dood is en het zelf heeft gedaan. Het was niet onverwacht.
De grootte van de pijn des te onverwachter. ’s Nachts huilt zoon in mijn armen als het kleine kind, dat ik zo goed ken. Om L., om ongelukkige vrienden, om zieke opa, om de angst van verlies. Ik huil in zijn armen. Om L., om zijn ouders, zijn broers en om mijn zoon, die ineens geen kind meer is.

veerVoor L.

Dichtbij jouw verdriet in
het verdriet van een ander
Dichtbij jouw vriendschap in
de ogen van een ander
Dichtbij de liefde voor jou
zonder je te kennen
weten hoe bijzonder
je bent

Ogen dicht

20 sep

 

ogen dichtHet liefst doet hij

Zijn ogen dicht

Zij is er niet meer

 

De pijn is er zodra hij

Zijn ogen opent

Dat wil hij niet meer

 

Het liefst doet hij

Zijn ogen dicht

Dan is zij dichterbij

 

 

 

 

 

 

 

Vol is vol

9 jul

Normaal gesproken is dit een uitspraak waar mijn nekharen rechtovereind van gaan staan, de afgelopen twee weken niet. Vier overlijdensberichten in zo’n korte tijd stemmen verdrietig. De dood kwam door ziekte of door de leeftijd niet geheel onverwacht. De omgeving was misschien wel voorbereid op de dood en op het verlies, maar niemand kan zich voorbereiden op het verdriet.

Bij het afscheid worden herinneringen opgehaald en herinneringen verzwegen. Het verdriet wordt bij het ene afscheid benoemd, bij het andere afscheid niet maar is altijd voelbaar. Troostende woorden worden uitgesproken, bij deze vier bekenden vanuit een christelijke traditie. Een God die je geliefde naar het licht leidt, die je geliefde zal beschermen,die  voor een ieder een kamer bereidt, die de komst aankondigt van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Ook voor mij zijn dit troostende woorden.

Maar soms wil ik niet meer troosten en getroost worden, geen verdriet zien en niet verdrietig zijn.  Soms hoop ik dat God geen kamers meer over heeft, dat Hij moet zeggen: ‘Vol is vol.’

Die dag komt.

Openbaringen 21 vers 4: Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen, er zal geen dood meer zijn,  geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbijgegaan.

%d bloggers liken dit: