Tag Archives: zomer

Wraak met champagne

9 Jul

Een zomers vakantieverhaal

Twee dezelfde zomerjurkjes, vier slanke benen in de zon, uitzicht op zee, twee klinkende champagneglazen en heerlijke plannen voor een ontspannen weekend met veel verwennerij. We kennen elkaar sinds kort, leerden elkaar tijdens de reis hier naar toe kennen, en zijn door de vele overeenkomsten nu beste vriendinnen. Een mooie doorstart van mijn vakantie die in het water dreigde te vallen.

‘Fijne vakantie,’ riepen de collega’s terwijl ik mijn tas pakte en wegrende. Ongeduldig hield ik mijn toegangspasje voor de kaartlezer, tergend langzaam opende de deur.  Door het bonken van mijn hart heen hoorde ik het gefluister van verontwaardiging. ‘Zo, die is toe aan d’r vakantie.’ ‘Kan geen lachje meer van af.’ Stefan klonk bezorgd: ‘Wacht even, Marga.’ Ik hoorde zijn stoel draaien en trok snel de deur achter me dicht. Bij de lift keek ik om en zag hem achter de glazen deur zoeken naar zijn pasje. Als een goudvis met ademnood bewoog hij zijn mond.

Buiten liet ik me op een bankje zakken, zette mijn tas naast me en liet het toegangspasje door mijn handen gaan en de tijd voorbij. Het laatste kersverse echtpaar van die dag verliet het pand gevolgd door de ambtenarij. Stropdassen werden losgetrokken en sigaretten opgestoken. Sportievere collega’s volgden nog weer later in hun strakke pakjes en met buitenaardse helmen op hun hoofden. Zelfs Stefan liep me, vrolijk pratend met andere collega’s voorbij. Alsof hij niet bezorgd was, niet zijn mobieltje miste.

Ik greep in mijn tas, klikte zijn mobieltje aan en scrolde door de berichten. Specifieker: door het berichtenverkeer tussen Stefan en Karin. Geen idee wie Karin was, wel wat haar laatste bericht was. ‘Vanavond helemaal voor jou <3’, las ik vanmiddag toen het scherm oplichtte. Toen dacht ik nog dat Stefan vanavond helemaal voor mij zou zijn en misschien nog wel langer. Mijn vakantie zou beginnen met een verrassing, een einde aan het stiekeme ontmoeten in de auto, in de lift, de paskamers in het winkelcentrum. Het laatste bericht dat ik vanmiddag zag, was aangevuld met nog meer berichten, noodkreten zeg maar. ‘Waar zien we elkaar?’ ‘Steef?’ ‘Kom je me halen?’

De bekendheid van deze zinnen en de ontbrekende antwoorden scherpten de pijn en brandden in mijn ogen. Mijn vingers gleden onder mijn ogen over mijn schrale huid. De herkenning voelde als erkenning van de woede in mij, ik zuchtte en typte: ‘Spoor 7, Sloterdijk, 18:50, ik verras je.’

Was het wraakzucht? Was het solidariteit met Karin, die ik niet kende? Maakt het wat uit?

‘Jij nog champagne?’ vraag ik en schenk de glazen nog eens vol.

Advertenties

Vakantiesleur

5 Jul

SAM_2577

 

 

 

 

 

 

Ik laat me vallen

Het water grijpt mijn lijf

dooft ieder geluid in mijn oren

ontneemt het zicht

op de dagelijkse sleur

 

Ik drijf

Ik drijf op herinneringen

van een andere sleur

Lange zomerdagen vol verveling

vol warmte, vol geluk

Ik krijg er geen genoeg van

 

Ik zwem

Ik zwem naar wat ik kwijt was

maak herinneringen nu

Duik in alles vergeten en

zeker de dagelijkse sleur

Raak mijn leven kwijt, even

Ik heb vakantie!

Baywatch

24 Jun

 

 

 

 

Mooi zijn we allemaal, gebruind en zo jong dat het vel nog strak om het lijf zit. Schaamteloos paradeer ik rond in een bikini, wetend dat er naar me gekeken word. Om me heen stoere mannen en vrouwen a la Baywatch, een prachtige soap over een reddingsbrigade op een één of ander exotisch strand. Het hele jaar kijken we er naar en dromen we er van, ik beleef het deze zomer in Schoorl.

Stoer ben ik niet en ook geen hele goede zwemster. Ik heb wel sjans, van Wilfred. Hij vindt me leuk en sleept me mee in Baywatch. Elke dag fietsen we ’s ochtends door de duinen richting strand. Om het gebouw van de reddingsbrigade is een stuk strand afgezet, waar we voldoende ruimte hebben om ongestoord te zonnen. Ondanks de ruimte liggen we vlak naast elkaar. We kijken naar elkaar en af en toe legt hij zijn hand op mijn rug.

Vrijwilliger bij de reddingsbrigade ben je niet zomaar, er moet ook gewerkt worden. Dan lig ik alleen, voel de zon op mijn huid, hoor alleen maar het geruis van de zee en het geschreeuw van de meeuwen. Door mijn wimpers zie ik alleen maar Wilfred, de rest van de mensen is verdwenen en ik droom weg. ´Volwassen wil ik zijn, met Wilfred. Een hand op mijn rug is niet genoeg, ik wil meer!´

Waar ik alleen maar van durfde te dromen, gebeurt op een dag echt. Na een braderie fietsen we niet naar de camping, wij gaan naar het strand. Het fietspad door de duinen is niet verlicht, onze fietsen zijn niet goed onderhouden, we lopen vaak een stukje omdat we niet kunnen zien waar we fietsen. Romantisch is het wel met al die sterren.

In de zee lijken net zo veel sterren te schijnen als in de hemel. Wilfred vertelt dat het lichtgevende algen zijn. Ik volg hem de zee in, wil samen met hem schijnen. Het gaat gebeuren.

Hij ziet er prachtig uit met al die glittertjes op zijn lijf en zelf voel ik me stralend. Het water is wel erg koud, hand in hand lopen we naar het strand en zoeken de warmte van het zand. Wat onwennig zitten we naast elkaar, ineens verlegen.  Zijn hand legt hij in mijn nek, zijn gezicht komt dichterbij, mijn hele lijf giert, ik krijg geen lucht en wil het NU! Een zoen!

Onze lippen raken elkaar.

En weg is de spanning. We fietsen nog wel hand in hand terug naar de camping. De rest van de vakantie is het alleen tafeltennis dat ons bindt.

Na zes weken zon, zee en strand is het heerlijk om thuis te zijn. Een gewoon bed, niet meer met de hand kleren wassen, een afwasmachine en lekker weer televisie kijken. Baywatch.

Schoorlse Reddingsbrigade: hopelijk nog steeds vol romantiek!

%d bloggers liken dit: