Tag Archives: verlangen

Reis vol verlangen

30 nov

Samen staan ze op het perron. Dicht bij elkaar zonder elkaar aan te raken. Of ze een liefdesrelatie hebben valt niet op te maken uit hun houding. Met gepiep komt de trein tot stilstand, opent haar deuren en samen stappen ze in. Ze zijn reisgenoten.

Al pratend zoeken ze zitplaatsen, tegenover elkaar. Soms zie je stellen de hele reis nietszeggend naast of tegenover elkaar zitten, al dan niet verstopt achter een krant. Dit stel zwijgt niet, geen seconde. Het valt ze op dat verschillende lichten in de spoorwegtunnel het niet doen, dat de bomen vorige week nog groen waren en de vorige keer was dat gebouw nog niet af. Nauwkeurig wordt alles wat ze zien vertaald in woorden. Ze praten luid en zonder op te kijken weet ik waar we voorbijrijden. Ze gaan zo op in hum omgeving dat ze geen tijd nemen om hun tot boven aan toe dichtgeritste jassen los te maken.

Haar handen met afgebeten nagels liggen onrustig op haar net iets te kleurige tasje met buttons  alsof ze eigenlijk wat anders willen, misschien zouden ze graag zijn handen vasthouden. Ze doen het niet. ‘Je haar zit leuk.’, zegt ze. Met een onhandige beweging voelt hij of zijn kuif nog goed zit, hij bloost. ‘Ja, dat is belangrijk. Dat je er goed uit ziet. Vind je mijn kleren ook goed? Die heb ik vorige week met Anja gekocht, ze nam me mee winkelen. Leuk hé?  Een groene broek.’ Ze lijkt terug te schrikken van deze spraakwaterval. Zodra ze er tussen kan komen meldt ze dat ze ook nieuwe kleren aan heeft, ze maakt haar zin niet af.

Hij kijkt alweer naar buiten, het bordje Amsterdam Amstel trekt zijn aandacht. ‘Kijk, Amsterdam. Kees is toch verhuisd naar Amsterdam, woont hij niet hier in de buurt? Het is hier ergens, of is het dichter bij het IJsselmeer? Ik ben er nooit geweest, jij wel?’ Ze zijn het er snel over eens hoe stom het is van Kees dat hij ze nooit heeft uitgenodigd in zijn nieuwe huis.

De trein maakt een stop op station Amsterdam Amstel. Ze kijken hoe de mensen in en uitstappen , het is druk. Ze zijn er stil van, zoveel indrukken kunnen ze niet verwerken. Ik kijk op, nu ze niet meer vertellen wat er te zien is moet ik zelf kijken. Ik volg haar blik.

Een vader trekt wat M&M’s uit een snoepmachine en geeft die aan zijn dochter van een jaar of zes. Ze huppelt, haar ene handje omklemt het zakje snoep en het andere handje grijpt die van haar vader. Samen rennen ze en halen een vrouw in, de vader slaat zijn arm om haar heen en gedrieën stappen ze in de trein aan de andere kant van het perron.

Een zucht, de sluitende deuren zuchten met haar mee. ‘Dat zal ik nooit meemaken, zo’n gezinnetje. Wat jammer.’ Hij kijkt naar haar, wat hij denkt blijft een raadsel. Pas als de trein weer vaart heeft gemaakt komt het gesprek weer op gang.

%d bloggers liken dit: