Tag Archives: tuinieren

Kantoortuin

26 mrt

Mijn benen en rug doen zeer van het tuinieren, maar gelukkig ben ik niet verkouden. Gisteren nieste ik wel na het plukken van onkruid. Hooikoorts? Ik denk het wel. Toch vroeg ik me even af welke rol planten spelen in het verspreiden van het coronavirus. Alles wordt beheerst door corona, ook mijn leven. Niets is meer hetzelfde.

Door corona is ‘alles’ in mijn leven bijna gereduceerd tot ‘niets’. Alle cursussen, workshops en culturele activiteiten zijn afgelast, en nu zelfs tot het einde van dit culturele seizoen. Er vallen gaten in mijn inkomen en in mijn agenda, terwijl mijn huis verworden is tot een kantoor voor thuiswerkende mannen. Ik ben kantine- en de boodschappenmedewerker, en als de verveling toeslaat activiteitenbegeleider. Zelfs Scrabble is weer uit de kast gekomen! Er wordt iets vaker gestofzuigd, afgewassen en gestreken. En dan is er de tuin!

Wat is dat heerlijk! Het is een ontdekkingsreis langs vergeten plantjes, en al wiedend komen oude paadjes weer tevoorschijn. En dan de rust! Er fietsen geen ouders met kinderen voorbij, nu de buren niet meer op hun kleinkinderen passen is het autoverkeer gereduceerd tot bijna nul, het park aan de overkant is uitgestorven. Zodra het lekker opgewarmd is, leef ik gewoon buiten.

Tijdens één van de hoognodige pauzes – ja, want die rug en die benen – zit ik met een kopje koffie en bel ik met een vriendin. Ononderbroken een half uur lang. Buiten.

Een half uur bellen is helemaal niet uitzonderlijk. Buiten wel. Met mijn blik op de strakblauwe lucht realiseer ik me dat het witte ruitjespatroon ontbreekt, dat ik al dagen geen vliegtuig heb gehoord en dat ik behalve tuinieren ook wel gefocust en ongestoord een stukje tekst kan typen in de tuin.

Wel een kort stukje dan, want die opwarming van de aarde lijkt ook wel even uitgesteld. Brrrr. Mijn handen bevriezen. Ik ga weer tuinieren!

De tuinman van Poelenburg

28 aug

tuin

foto: Oog op Zaandam

Mensen die inspireren, daar houd ik van. Henk, één van de tuinmannen van Buurttuin Poelenburg in Zaandam liet mij mijn eigen tuin met andere ogen zien, waardoor ik met nieuwe energie ging tuinieren. En dichten.

Er is een paradijsje verschenen waar ik na

mijn loopje rek, strek en over het water staar

Waar gras was, is nu een wandelpad langs

een waterput en elke keer meer

ook uit mijn eigen tuin gegraven

door Henk

Mijn eigen tuin is een oerwoud waar ik na

het werken rust, wijn drink en naar de kippen staar

Waar paden waren, groeit onuitgenodigd groen

Wat ooit geplant was is onvindbaar

onder mijn eigen tuin begraven

tot Henk

Hij stak de gele lissen uit de grond met zijn spa

Behendig, zonder twijfel, zijn lichaam sprak vakmanstaal

Zijn mond volgde, elke plant noemde hij bij naam

Ik leerde de planten opnieuw kennen

en de liefde voor mijn tuin

door Henk

Mijn tuin is een herontdekt paradijs waar ik na

de dagelijkse gekte in werk, ontspan en zo de rust bewaar

Als kennis even ontbreekt en liefde om voeding vraagt

doe ik een loopje, rek en strek ik, kijk ik mijn ogen uit in

de buurttuin van Poelenburg

de tuin voor iedereen

van Henk

Dit gedicht verscheen op 24 augustus 2016 in het Zaans Stadsblad als Zaans gedicht.

tuinman

%d bloggers liken dit: