Tag Archives: tieners

Wiedewiedewiet…

9 Jun

Zo was het niet, zei zoon. Hij had gelijk. Soms mag je de waarheid misbruiken voor een leuk verhaaltje en weet je zelf ook niet meer wat waar is.

Na weken niezen en proesten wordt het toch tijd de slaapkamer onder handen te nemen. Ik heb er een hekel aan, maar het vooruitzicht vanavond in een vers bed te liggen is verlokkelijk. Aan de slag! Beddengoed luchten, matrassen keren, alle hoekjes en gaatjes poetsen, en de nachtkastjes eens leeghalen.

Wat een bende. Door mijn handen gaan autootjes waar de kinderen al lang niet meer mee spelen, een oude agenda, folders uit lang vergeten vakanties, een papieren strippenkaart en een klein doorzichtig vierkant plastic zakje met een blaadje er op. Leeg. Herinnering aan een moeilijke periode met één van de zoons. Spijbelen, drank, drugs. Een periode waar ik nu – nu hij verstandiger lijkt te worden-  met zekere mildheid en humor op terug kan kijken. Humor, daar houd ik wel van.

18033850_1295664560549428_1862584475856828009_nIk leg wat spulletjes terug in het laatje, positioneer het lege zakje niet al te opvallend maar wel zichtbaar er tussen. En klik. Een prachtfoto. Een nostalgisch instagram filtertje er over heen, een korte tekst er boven. ‘Dat ruimt lekker op!’ En ik plaats het op Facebook.

Geinig! Nuttig misschien ook wel. Een goede vriend is in een moeilijke periode weer gaan blowen en probeert nu af te kicken. Misschien dat hij – als hij dit plaatje ziet – denkt dat ik hem begrijp.

Zo af en toe kijk ik op mijn mobiel. Ik ben niet verslaafd en kan het ook wel laten, echt, maar niet tijdens het poetsen. Dan heb ik het gewoon nodig. Tevreden zie ik ‘likes’ verschijnen. Ze vinden het leuk! Zelfs reacties. ‘Lekker bezig!’  ‘Ook de spinnenwebben tussen de lakens weghalen, hé.’  Maar niks over het lege wietzakje, ze verwachten het niet, weten dat ik niks durfde. Of ze herkennen het niet, dat kan ook. Ik zie dat er nog een reactie wordt getypt en stel het opruimen nog eventjes uit. ‘CLEAN! En een knipogende smiley’  Van die ene vriend. Die boodschap is aangekomen! Dat en een schone slaapkamer maken van mij een tevreden mens.

Tot de jongste zoon thuiskomt. Hij doet anders. In plaats van de rechtstreekse route naar zijn hol, komt hij nu midden in de kamer staan. Met een grote grijns op zijn gezicht staat hij me aan te kijken. Hij zegt niks. Ik moet hem vragen wat er is. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Wat had jij nou op Facebook gezet?’ en blijft me aankijken met die grijns.

‘Jij op Facebook?’ vraag ik. Ik lach. We zijn bevriend op Facebook, voor de vorm. We negeren elkaar volledig, stiekem check ik nog wel eens wat de kinderen doen. Dat is erg weinig, Facebook is uit! Maar dit kind, hij volgt mij op Facebook. Zal hij toch geïnteresseerd zijn in zijn moeder? Mijn hart maakt een sprongetje.

‘Weet je wel wat dat is?’ vraagt hij nu serieuzer. Hij scrollt over zijn schermpje, gaat naast me op de bank zitten en wijst het zakje aan. En scrollt door de reacties. Het zijn er nu wel 23! ’Clean?’ ‘Voorraad nu op?’ ‘Is schoonmaken een afkickverschijnsel?’ ‘Midlife-crisis!’ Ik grinnik, mijn vrienden hebben toch door wat er in mijn nachtkastje ligt.

Zoon stoot me aan. ‘Nou?’ zegt ie. Alsof ik hem verantwoording schuldig ben, zeg!

Ik vertel hem hoe zijn vader en ik, zo af en toe in een weekend teruggrijpen naar deze jeugdzonde. Met de balkondeur wijd open, op bed een jointje. Een wijntje. Echt relaxed. Je bent nu wel zo oud dat je dat mag weten, zeg ik er nog achteraan.

De grijns op zijn gezicht bevriest. Hij gaat staan en kijkt me aan. Ernstig. Zo serieus heb ik hem nog nooit gezien. De twijfel giert door mijn lijf, hij neemt me veel te serieus. Dit gaat fout, ik zie het en wil met een grapje het tij keren. Te laat.

Hij gaat te keer over de schilderijen die ik plaats op Facebook. Over de gedichten. O, en over mijn schoenen met tijgerprint. Zijn vrienden denken al dat zijn moeder een hippie is. Ik voel me steeds kleiner worden. IK moet nu wat gaan zeggen. In mijn hoofd hoor ik het ook: ‘Grapje joh, natuurlijk gebruiken we dat niet.’ Opvoeden moet ik, NU!

Hij blijft te keer gaan: ’Vind je het gek dat jouw kind aan de drugs ging, jouw schuld! Smerige troep. Nou, mij niet gezien.’ De deur knalt dicht. Het raampje galmt nog na. Nadat het stampen op de trap voorbij is, de stilte.

Opvoeden? Minstens zo moeilijk als huishouden!  Dit kind gebruikt geen drugs in elk geval. Toch?

 

 

Advertenties
%d bloggers liken dit: