Tag Archives: schoenen

Betrapt op gympies

20 mrt

img_20180320_1058096371246033382.jpgJaloers ben ik op mijn zonen, die al hun leven comfortabele schoenen dragen. Meestal sneakers, lekker wijd, bij voorkeur met losse veters. Ik noem ze steevast gympies!

Mijn eerste gympen kreeg ik pas toen ik naar de middelbare school ging voor de gymles. Op de lagere school droeg ik bij de gymles mijn schoentjes van de turnles. Mijn moeder vond het niet nodig nog extra gymschoenen voor school te kopen, laat staan voor buiten. Bovendien heb ik platvoeten en werd ik veroordeeld tot schoenen met een speciale binnenzool, die alleen in bruin en blauw te koop waren. De basis voor een haat-liefde verhouding met mijn voeten en hun schoenen.
flatjesIk kon mijn geluk niet op toen ik in het voorjaar van 1979 dezelfde schoenen mocht kopen als de meiden in de film Grease. Pumps. Zonder hakken, dat wel. Flatjes, knalrood. Mijn kleine tenen en hielen werden de eerste weken bewoond door blaren en verstopt onder pleisters. Na al die jaren bruin en blauw had ik het voor over, maar verlangde ook al snel naar ruimte voor mijn tenen.
Aan het einde van de zomer verwisselde ik de flatjes voor linnen gympjes, rood natuurlijk. Stonden ontzettend leuk onder m’n petticoat, met witte sokjes! roots1514818890Gek genoeg zaten die helemaal niet lekker, wat was ik blij dat ik voor de winter weer stevige schoenen mocht uitzoeken. Het werden roots! Een schoenmodel met een grote neus, waar mijn tenen vrijelijk in konden bewegen en ze waren nog hip ook. Zelfs in het bruin. Lang duurde de liefde voor deze schoenen niet. De zool was lager bij de hielen en veroorzaakte rugklachten.
Afbeeldingsresultaat voor rocksteadycrewDe opkomst van de Rock Steady Crew wakkerde mijn verlangen naar comfortabele schoenen weer aan. Zij droegen grote witte gympen, die wilde ik ook. Ik kreeg ze niet, want ik had net nieuwe laarsjes. Mijn moeder zat toen net op tennisles en had prachtige witte tennisschoenen. Gympies dus. Precies wat ik aan moest hebben tijdens een avondje feesten met vriendinnen. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn moeder vertelde ik dat ik bij mijn vriendin ging logeren. Ik vertelde niets over de gympen in mijn tas en ook niet over het feest. Dat kwam later wel, dacht ik. Het was een geweldige avond. Op gympen zoende ik voor het eerst, rookte een sigaretje en dronk shandy’s. De volgende dag ging ik na het logeerpartijtje direct naar een familiefeest, dat had ik afgesproken met mijn moeder.
Op het familiefeest probeerde ik afstand te bewaren. Wat als mijn moeder zou ruiken dat ik had gedronken, had gerookt. Wat als ze zou ontdekken dat ik op dat feest was geweest, waar ik eerder niet heen mocht. Misselijk probeerde ik wat stokbroodjes met saté te eten, omdat oma maar bleef aandringen. Ze was zo blij dat ik er was, dat ik niet kon weigeren. En ook niet kon wegglippen toen mijn moeder er aan kwam. Mijn moeder keek naar me, keek naar mijn kleren en naar de vloer. Nog voor ik haar blik kon volgen om te zien wat er gevallen was, riep ze. ‘Ik zag gewoon dat je wat verborg. Wat doe je met mijn schoenen!’
schoenenrek_sub11De gympen! Ik was helemaal vergeten dat ik ze nog aan had, zo comfortabel. Mijn moeder dwong me nog bij het familiefeest ze te verwisselen voor de laarzen in mijn tas, ik heb haar nooit verteld wat ik echt voor haar wilde verbergen.

Van de schrik heb ik jaren geen gympen meer gedragen. Jaren geen gympen meer gewild. Tot voor kort. De platvoeten heb ik nog steeds. Hardlopen en veel wandelen stellen andere eisen aan de voeten. Gewrichtspijntjes en 50+dingetjes spelen op. Allemaal redenen om weer op zoek te gaan naar comfort.
Dus nu heb ik hele leuke blauw gympen met een gele golf langs de zijkant, witte gympen van een soort kant met kunststof afwerking en kekke zwarte sneakers. Van populaire merken, als ik mijn zoons mag geloven. Vans, Asics en FILA.

Advertenties

Schoenen

31 aug

Eerder weg dan we gepland hadden:  wat moeten we met dat extra dagje thuis? Het betekent dat we minder goed voorbereid zijn op deze kampeervakantie. Onderweg blijken alle zelfopblaasbare matjes lek, de tent niet droog ingepakt te zijn, weerplekken te vertonen en te stinken en de lamp is niet opgeladen. Eén zoon heeft behalve zijn zwembroek geen korte broek mee, de jongste heeft  twee shirts en drie paar slippers.

De Pyreneeën verwelkomen ons met hun zilveren toppen, we rijden door naar de Spaanse kant om daar te genieten van de natuur. De jongste zoon kan niet wachten, hij wil persé wandelen. Vorige week hebben lief en ik met onze jongste zoon wandelschoenen aangeschaft. We hebben wel iets gedaan aan voorbereiding! De oudste zoon heeft nog wandelschoenen van een survivaltocht en de middelste heeft net nog degelijke stappers gekocht.

Met de auto stijgen we tot zo’n 1550 meter hoogte op zoek naar Sauth det Pish, een waterval. Een wandelroute waarvan staat aangegeven ‘low difficulty’, een prachtig begin voor ongeoefende wandelaars. We genieten volop, klein beetje klimmen, klein beetje lopen, prachtig uitzicht en lunchen met de voeten in een verkoelend beekje. Dit smaakt naar meer, morgen gaan we voor het echte werk. Een flinke wandeling, nog steeds  ‘low difficulty’.

De rugzakjes zijn gepakt: zonnebrand, lunch, snoepjes, veel water en zwembroeken. We zijn er klaar voor, althans lief, de jongste zoon en ik. De twee puberzonen weigeren degelijke schoenen aan te trekken, ze zijn niet over te halen iets anders aan te trekken dan hun gympies met merk en losse veters. Ik voel irritatie, die voelen zij waarschijnlijk ook, maar ik hou me in. We zullen wel zien, ik ga genieten.

Wat een bergen, wat een groen, verkoelende beekjes. We klimmen, dalen, bos wordt afgewisseld door graslandschap. Het wandelpad is goed te doen. Het doel is het Refuge de Colomers, daar is een meer waar we willen zwemmen en lunchen. Nog even klimmen.  Na twee uur wandelen wordt het zwaarder, toch maar een korte break met een appeltje. Met de voeten gaat het gelukkig goed in de nieuwe schoenen, maar het tempo gaat wel naar beneden. Nog even volhouden.

Inmiddels loop ik alleen. De ruggen van mijn lief en jongste zoon zie ik voor me en geven me de route aan, de twee pubers zijn uit beeld verdwenen. Eindelijk is het meer in beeld, nog even de stuwdam over en dan is het doel bereikt.

Moe en hongerig kom ik aan bij het Refuge, ik ben trots op mezelf. Twee frisse pubers kijken me verbaasd aan, zij zitten al even te wachten.  ‘Ja mam, het is wel mooi en zo maar we gaan zo langzaam.’

Ik voel irritatie, die voelen zij waarschijnlijk ook. Ik hou mijn commentaar voor me en zij gelukkig ook. Zo’n dertig jaar leeftijdsverschil is meer dan het verschil in kwaliteit van schoeisel. Au.

 

We hebben genoten in Val d’Aran, de wandelingen hadden we beter kunnen voorbereiden want er is een prachtige site. Zeker bekijken!

%d bloggers liken dit: