Tag Archives: reis

Alleen? #eswatiniblog-6

11 jun

Tsja. Ik houd niet zo van reisverhalen en – blogs. Maar ineens realiseerde ik me dat ik er in elk geval één gelezen heb. Een paar jaar geleden las ik het boek ‘Eat, pray, love’ van Elizabeth Gilbert over een vrouw, die op wereldreis ging om zichzelf te (her)ontdekken. Er is me niet veel bijgebleven van het verhaal zelf. Was het autobiografisch? Ik herinner me wel dat de hoofdpersoon in drie verschillende landen een aantal maanden verbleef. Voor langere tijd je in je eentje onderdompelen in een ander land en in een andere cultuur leek mij ook wel wat. Maar hoe? Zo’n wereldreis was voor mij niet weggelegd, dacht ik toen om verschillende redenen:

1 – Mijn schrijfcarrière verliep niet zo voorspoedig dat een uitgever mij een voorschot geeft. Sterker nog, ik had geen uitgever.

2 – Onze kinderen waren te jong om zo lang alleen te laten.

3 – Ik was niet gescheiden.

Nu ga ik niet een jaar weg, maar wel zes weken waarvan drie weken alleen. Dat had ik, toen ik het boek las, niet voor mogelijk gehouden. Het kan toch! Onze kinderen zijn volwassen en kunnen wel even zonder moeder. Doordat zij bijna afgestudeerd zijn en/of geld verdienen, is er meer financiële ruimte en is een voorschot van een uitgever overbodig. Cornelis wilde niet zolang op één plek op vakantie, en zeker niet om te schrijven en te tekenen. We waren het er al gauw over eens dat ik alleen moest gaan. Een echtscheiding bleek overbodig.

In november bestelde ik tickets, regelde een onderkomen en een auto. Alles goed geregeld. Toen ik onze zoons over mijn plan vertelde kreeg ik van alle vier wel de vraag: “Alleen?” De oudste twee vonden het wel cool, de derde reageerde nauwelijks, de jongste liet de meeste emotie zien. “Zes weken. En papa dan?”, vroeg hij bedeesd. Pas toen Cornelis er enthousiast over was, kon hij weer lachen. “Ik dacht echt dat jullie zouden gaan scheiden!” zei hij.

Of het daardoor kwam, weet ik niet. Maar vlak daarna besloot Cornelis de laatste drie weken aan te sluiten. Ook gezellig!

Sawubona, sissy #eswatiniblog-7

9 jun

Tsja. Reisverhalen of -blogs, ik lees ze bijna nooit. Al die verhalen over plaatsen, waar je naar toe wilt en misschien wel nooit zult komen, overtreffen de gemiddelde reisgids niet. Alleen als de foto’s goed zijn; dan kijk ik en fantaseer ik er zelf wel een reisverhaal bij. Je eigen unieke belevenissen, je eigen ervaringen zijn toch wat een reis jouw reis maakt. Die ervaringen zijn niet in foto’s te vangen, maar misschien wel in verhalen of blogs. Dat ga ik proberen.

Mijn reis gaat zes weken duren, maar begon al in 1993. Cornelis kon gaan werken in Swaziland. Een kans die we na wat wikken en wegen aanpakten. Als pasgetrouwd stel leerden we elkaar daar goed kennen en kregen we onze twee oudste kinderen. In 1997 liep het contract af, wij gingen terug naar Nederland. Een verstandige keuze, vanwege pensioen, carrièreperspectieven enzo. Voor mij een hartverscheurende keuze; ik was van het land, van de mensen, van ons leven daar – met onze twee kinderen – gaan houden. Hoe tevreden ik ook ben met ons leven van vandaag, die pijn van vertrek uit Swaziland brengt me nog steeds in tranen.

Ik ben gek op Cornelis, maar dat neem ik hem nog steeds kwalijk. Of mezelf. Misschien had ik toen… Maar dan… Het zou… Mezelf afvragen hoe het leven was gelopen zonder dat vertrek heeft geen zin, we maakten die keuze. Samen. En samen zijn we nog steeds, en gelukkig ook! We hebben vier prachtige volwassen zonen, hebben fijne vrienden, wonen op een heerlijke plek in Nederland, kunnen werk doen waar we van houden en komen niets te kort. Er komt in ons leven meer ruimte voor elkaar én voor reizen.

In 2017 waren we 25 jaar getrouwd en maakten we samen een reis naar Zuid Afrika en Swaziland. Cornelis was al eerder eens terug geweest, voor mij was het de eerste keer na twintig jaar. Zuid Afrika was prachtig, Swaziland bracht me in tranen. Bij ons oude huis rook ik de eucalyptus en kriebelde het droge gras als twintig jaar geleden. Ik zag mijn tweede zoon weer dribbelen op het pad in de tuin, droeg mijn oudste kind weer op mijn rug. We ontmoetten oude bekenden. Rekenden traag af in de supermarkt na de bekende beleefde frases: ‘Sawubona, sissy. How are you?’

Met mij ging het goed. Na twintig jaar was er veel veranderd, maar in dit land herkende ik een oude liefde en iets van mijzelf, van ons. Of ik er weer zou willen wonen, weet ik niet. Ik wil wel het land en de mensen weer leren kennen, en misschien ook een vergeten stukje van mezelf.

Dus. Ga ik. Eerst drie weken alleen naar Eswatini – zo heet Swaziland nu. Daarna sluiten Cornelis en onze twee oudste zonen – die daar hun eerste stappen hebben gezet – aan. Over 7 dagen zet ik mijn voeten op Afrikaanse grond.

%d bloggers liken dit: