Tag Archives: proza

Opvouwtasje

22 okt

Ze zet de boodschappen op het aanrecht, gesorteerd op waar het straks opgeborgen moet worden. Brood en zoet beleg voor in de la, boter, melk en vleeswaren voor in de koelkast en de koek voor in de trommel.

“Strakjes zijn jullie aan de beurt,” fluistert ze en draait zich om met de lege tas in haar hand. Ze zucht en vouwt de bodem van de tas tegen de bovenrand. Ze vouwt het nog een keer dubbel. Ze houdt het niet stevig genoeg vast en het gladde textiel glijdt weer in de oude vorm. Ze grijpt de tas stevig vast en kneedt het tot een bal.

“Ik vouw je op. Hop, in je kleine binnenzakje moet je,” zegt ze met haar kiezen op elkaar. Het tasje haalt diep adem en blaast zich op.

“Je doet altijd alsof ik niet besta. Ik ben een tas. Geen zakje. Straks verdwijn ik weer in je handtas voor weet ik niet hoelang,” schreeuwt het tasje.

“Hou je kop. Spreek me niet tegen.” Ze knijpt de laatste lucht uit de blauwe bal. Het tasje verzet zich, trekt het koordje strak zodat ze hem niet naar binnen kan vouwen. Ze trekt het met bevende handen weer los en vouwt hem in het binnenzakje. “Pas als ik je nodig heb, dan mag je er uit.”

Nog voordat het zakje in de handtas verdwijnt, kraakt het textiel. Het zakje ademt uit, de vouwen verscherpen zich in een vacuüm. “Weet je wat? Ik doe het niet meer. Nooit meer. Je draagt je boodschappen maar zelf,” bijt het tasje haar toe.

Met een harde ruk trekt ze de rits van de handtas dicht. Met haar handen op haar oren draait ze zich om naar het aanrecht. De boter staat naast het zoete beleg, de vleeswaren liggen daar weer naast, het brood ligt op het fornuis. Ze stampvoet om ze maar niet te hoeven horen.

Advertenties

Leren schrijven!

31 okt

20151031_054814Dertig dagen radiostilte op mijn blog! Hoe is het mogelijk? Niks meer te vertellen? Geen inspiratie? Geen tijd? Schrijversblok? Nee mensen, niets van dit alles. Ik leer schrijven! Dat kost tijd. En het resultaat blijft uit, zo voelt het tenminste.

Genoeg kleine stukjes, genoeg gedichtjes. Het werd tijd voor het grotere werk. Een boek is te ambitieus had ik bedacht; onvoldoende tijd en het ontbreekt me aan doorzettingsvermogen. Proza, dat leek me wel wat. Het kent geen beperkingen qua stijl of onderwerp, alleen qua omvang: het is geen boek! Een cursus was snel gevonden. Dat deze cursus werkt naar een stuk van 1500 woorden sprak me wel aan. Twee tot drie A4-tjes moet lukken zonder de draad kwijt te raken.

Het is genieten, echt waar. Met zeven mensen verhalen uitwisselen, opdrachten maken, nadenken over personage, verhaallijnen, diepere lagen, beeldend vertellen, perspectieven. Het is een ontdekkingsreis. Ik leerde mijn hoofdpersoon kennen door zijn handelingen te beschrijven, door hem te beschrijven aan de ontbijttafel en door hem een flashback te laten beleven. Leuke vent!

Nu moet het er echt van komen: de eerste 1000 woorden! Het lukt niet. Het liefste wil ik al die stukjes – waar wel wat aan bij te schaven valt – gebruiken. Dan begint het qua omvang – en dat is ook alles- op een boek te lijken. Alle emoties wil ik door handelingen beschrijven, ik wil flashbacks gebruiken, een obstakel, een drijfveer, een tweede laag, één perspectief, en het lukt niet.

Leren schrijven valt niet mee. Schrijven wel. Een verhaal vertellen ook. Dat kan ik wel. Ik ga gewoon vertellen en schrijven over Kees, een lieve buschauffeur. En over Karin, een passagier die hij beter leert kennen. In 1000 en straks 1500 woorden.

Als t af is, mogen jullie het lezen en ontdekken jullie misschien toch een flashback, een diepere laag, een emotie. Eerst schrijven, ik heb er zin in.

%d bloggers liken dit: