Tag Archives: praktijkondersteuning

Wie eerst?

27 dec

vinger

‘Daar heb je haar weer, dat wordt nooit wat!’, ze zegt het niet maar het klinkt door in haar houding, in haar begroeting. De patiënte, gespeeld door één van de cursisten voelt het en kruipt in haar schulp. Ze zitten tegenover elkaar, de actrice gaat nu praten: ‘Nou, je bent wel flink aangekomen zeg! Weet je wel hoe slecht dat voor je is? En ja, sorry dat ik het zeg maar ik ruik het gewoon. Je rookt ook nog!’

De groep cursisten barst in lachen uit. Natuurlijk is dit niet de aanpak als je patiënten naar gedragsverandering wilt begeleiden. ‘Toch herken ik het, zij zegt wat ik denk.’, zegt één van de cursisten. Hij krijgt veel bijval. ‘Dat snap je toch niet, een hartinfarct en nog roken!’,  ‘Als je nergens meer in past, ga je toch vanzelf wel nadenken?’ of  ‘Ik kan daar zo boos om worden, waarom komen ze dan?’

Nu kruip ik in mijn schulp. Ben ik gek dat ik daar niet boos over word, dat ik het soms ook wel snap. Erger nog, dat ik soms tegen iemand zeg dat ie maar een sigaretje moet gaan roken.

In andere omstandigheden, in een andere rol maak ik kennis met Peter. Peter vertelt me dat hij net gedotterd is in zijn bovenbeen. ‘Door het roken.’, zegt hij. ‘Het is mijn eigen schuld, dat weet ik wel.’ Ik ontken het niet, vraag hoe het met hem gaat en of hij nog voor controle naar de chirurg gaat. Dat hoeft niet, vertelt hij. In één adem vertelt hij verder. Over hoe hij ook door eigen schuld besmet raakte met het HIV-virus, daar medicatie voor gebruikt. Over hoe hij door geldproblemen en verslaving zijn huis kwijtraakte, drie jaar onder een brug leefde en de donkerste periode van zijn leven meemaakte. Over hoe hij opkrabbelde, clean is, af en toe een jointje rookt, zijn verslaafde vrienden verbiedt in zijn huis drugs te gebruiken, een vriendin heeft en alles nu op orde heeft. ‘Nou ja, alles. Eigenlijk moet ik hier ook mee stoppen.’, zegt ie terwijl hij zijn shaggie omhoog steekt.

Ik ontken het. Potverdomme, wat een leven! Wat een veranderingen, wat een held! ‘Ga jij maar lekker een shaggie roken, ik zie je zo weer.’, hoor ik mezelf zeggen.

Niet alle patiënten in de spreekkamer hebben zo’n verleden als Peter, hebben ook niet allemaal het zelfinzicht dat Peter inmiddels heeft. Natuurlijk ben ik, zeker in mijn professionele rol als praktijkondersteuner, voorstander van gezond gedrag.  Net zo natuurlijk wil ik, ook in mijn professionele rol, een medemens zijn. Gelukkig komt dat tijdens de workshop ook aan bod; stel vragen, toon belangstelling en zoek naar (on) mogelijkheden. Tijdens een oefening merken we zelf hoe anders, opener en bereidwilliger we reageren als er oprechte belangstelling is.

Gedragsverandering is vaak nodig, bij hulpverleners en bij hulpvragers. Wie begint?

%d bloggers liken dit: