Tag Archives: koningsdag

Na het feest

28 Apr

Als de schuimkragen zijn afgedaan
draagt de straat een fijnmazig sluier
van glazige omfloerste blikken

Katers spinnen dronken draden onder dons
Straatvegers dansen met water
regeren met harde bezems
Zonder koning pils onder ogen te komen
dragen zij reflecterende koningsmantels
van de afvalstaat

Weerspiegeling in glanzende klinkers
Werkers van koninklijk formaat

 

Advertenties

Ellis in Legoland

28 Apr

IMG_20170427_020132529Drie ladenkasten, twee kleinere en één grotere, vol Lego staan al jaren ongebruikt in de weg. We hakken de knoop door. De Lego moet weg! Het wordt tijd dat de blokjes weer gebruikt worden door kinderen die daar plezier aan beleven. De vrijmarkt op Koningsdag is onze kans!

Een paar weken voor Koningsdag begint de jongste – inmiddels zestien – vol enthousiasme aan het bouwen van een huis. Dat verkoopt beter, zegt hij. Hij heeft grootse plannen; het ziekenhuis, de kastelen, het ruimteschip, de politiewagen en de brandweerboten zullen volgen. De verkreukelde instructieboekjes zijn het bewijs dat al deze projecten in de berg blokjes schuilen.

Kleine kinderen worden groot

Na twee dagen liggen de overloop, het kleine kamertje waarin de Lego bewaart wordt en het logeerbed in een andere kamer vol Lego. Het resultaat: één huis en een dakloos ziekenhuis, die niet lijken op de plaatjes in de boekjes. Het blijkt toch lastig de juiste bouwmaterialen te vinden. Nog lastiger is het de motivatie te vinden. De zestienjarige wil ook sporten, computerspelletjes spelen, naar buiten met vrienden. De wereld van Lego is hem te klein geworden. De Lego moet weg, dat wordt wel duidelijk!

Een paar dagen voor Koningsdag zoeken de jongste zoon, de oudste zoon en ik de spullen voor de verkoop bij elkaar. We selecteren DVD’s, ik zoek wat boeken bij elkaar, oude puzzels en kinderspeelgoed komen van de vliering, oudste zoon besluit zelfs de Wii te verkopen. Ze worden volwassen, realiseer ik me tevreden. De oudste zoon heeft een plan voor de Lego; sorteren op kleur en per ons verkopen. Dit plan klinkt ons wel haalbaar in de oren.

Avond vol herinneringen

De avond voor Koningsdag blijkt toch korter dan gedacht. We eten later, er komen gasten, maar bovenal: er zijn ZOVEEL Legoblokjes. En nog meer herinneringen. Alle vier zonen kregen mooie Legopakketten van opa en oma, van Sinterklaas of spaarden ze zelf bij elkaar. Bij elk feest hoort een verhaal. Het laatste Legopakket van opa was voor de jongste, toen opa erg ziek was. Een brandweerhelikopter. Natuurlijk slaat dan even de twijfel toe; toch bewaren? De zonen zijn resoluut. ‘Ja zeg, we zijn nu al dit werk niet voor niets aan het doen!’

Naast Lego vinden we allerlei nuttige dingen zoals knijpers, een zaklantaarn, een koptelefoon en geheugenkaartjes. Ooit eetbare dingen, snoep en zelfs een koekje met een pinda er op. Verder pistolen met klappertjes en ontelbare autootjes. Het is een mooie avond met een indrukwekkend goed gesorteerd resultaat! Om half twee zetten we de wekker voor een paar uur later.

Speelgoed is voor kinderen

IMG_20170427_101417074Met volgeladen auto rijdt man naar de plek van bestemming, de oudste zoon en ik fietsen er achter aan en de jongste zal – na zijn ontbijt – volgen. Tijdens het uitladen haalt man er nog een DVD tussen uit en vraagt of we al die Lego echt wel zullen verkopen. ‘Weet je wel hoe lang we hierover gedaan hebben? Het is een kapitaal!’, verzucht hij. Even voel ik met hem mee, het is een kapitaal – niet alleen financieel. Maar als we later ontroerd staan te kijken hoe kindertjes boterhamzakken vullen met blokjes, zich verbazen over de mooie kleuren, met hun handen het bekende Lego-geluid veroorzaken, zijn we allebei tevreden. Dit is waar speelgoed hoort, bij spelende kinderen.

Sommige mannen worden nooit groot

Naast oma’s, opa’s en oppasouders komen er ook volwassen mannen langs. Van een soort, die wij niet kenden. Nieuwsgierig luisteren we naar verhalen over onderdeeltjes, kijken vol bewondering naar het geduldige zoeken in de bakken, horen we over de verschillen tussen de jaren ’70 en jaren ’90 Lego en over de beperkingen die hun echtgenotes opleggen. De meesten mogen alleen maar op de zolderverdieping met Lego spelen – of bouwen, zoals ze zelf zeggen. Eén van de heren heeft schijnbaar geen last van zo’n beperking. Als hij het vijfde boterhamzakje vult, hoor ik mijn oudste zoon zeggen dat het wel leuk moet blijven. ‘Ook de kinderen hier willen nog wat uitzoeken,’ zegt mijn volwassen zoon.

Op

Terwijl ik boeken en DVD’s aanprijs, ondergaat man een terechtwijzing. Hoe durven we zomaar op kleur te sorteren. Rood is geen rood. Geel geen geel. De dakpannen uit de jaren ’70 horen niet bij die uit de jaren ’90. En de kleur geel is in de loop der jaren ook veranderd. Man verschiet niet van kleur, maar wordt wel stiller. Het wordt tijd om even afstand te nemen, we gaan zelf even struinen over de vrijmarkt. ‘Ongelooflijk, zo’n fanatisme,’ zegt man die vanmorgen de Lego wilde bewaren. Ik kan het alleen maar beamen en neem me voor om straks wat apart te houden voor mijn collega’s, die wel wat Lego willen voor kinderen en kleinkinderen.

Van een afstandje zien we onze zonen relaxed in de campingstoelen zitten. Er zijn geen klanten. Dichterbij zien we dat de bakken leeg zijn. Helemaal leeg. De Lego is OP!

Sorry, collega’s;-) We hebben nog wel wat DVD’s.

IMG-20170427-WA0000

De koning te rijk

26 Apr

20140426_103220Twee kinderen als koninklijk paar op de voorpagina van de krant brengen me terug in de tijd. Als tienjarige droomde ik ervan met Willem Alexander te trouwen. Ik wilde net zo’n mooie trouwjurk als mijn Barbie en me als Sneeuwwitje laten wakker kussen door de prins. Op tienjarige leeftijd leek me dat een reële mogelijkheid, we hadden tenslotte dezelfde leeftijd.

Twee jongens van 18 en 13 zitten knus samen op bed filmpjes te kijken op de I-pad. Ze keuvelen en worden samen langzaam wakker om later televisiekijkend verder wakker te worden. Willem Alexander en Maxima zijn in beeld, vieren zijn verjaardag strak in pak, schudden de handen van onbekende mensen en glimlachen ontroerd naar andermans kinderen.

Ik kijk ontroerd naar mijn eigen kinderen, die zich verbaasd afvragen waarom mensen op een sportdag pakken en hoge hakken dragen. In badjas op de bank geniet ik van en met mijn kinderen. En als ik jarig ben, vier ik dat met mensen die ik persoonlijk ken en me omhelzen. Wat ben ik blij dat mijn kinderdroom niet is uitgekomen! Wij genieten vandaag van de voordelen van Koningsdag, niemand hoeft te werken of te sporten. De hele dag gaan we loom nietsdoen, we zijn de koning te rijk!

En Willem Alexander? Hij straalt wel en heeft vast een gezellige dag maar viert morgen echt feest. Met een ontbijtje van zijn dochters en een slaperige kus van zijn liefste, in zijn badjas!

%d bloggers liken dit: