Tag Archives: heimwee

Het meervoud van thuis #eswatinblog 19

26 jul

De bergen hier in zuidelijk Afrika zijn hoog, de afgronden diep; het zelfvertrouwen van onze tweede zoon is groter. Als een gazelle klimt en springt hij van rots naar rots. Ontspannen gaat hij op nog geen 10 centimeter van de rand zitten. Hij heeft vertrouwen in zijn eigen vermogen die balans vast te houden. Mijn buik keert zich om als ik er naar kijk en mijn moederinstinct wil hem van die rots aftrekken. Ik houd me in, hij is volwassen.Hij is niet meer het jongetje van 18 maanden, dat we 22 jaar geleden met zijn broer uit dit land mee terug namen naar Nederland. Zijn broer is niet meer drie.

Mijn lief, ik en onze twee oudste volwassen zonen zijn op vakantie in eSwatini in zuidelijk Afrika, waar we ooit als jong gezin woonden. Het is gek om in deze gezinssamenstelling op vakantie te zijn, de zonen zijn volwassen mannen van 24 en 23 jaar en gaan al jaren niet meer met ons mee. We proberen rekening te houden met hun wensen, en zij met die van ons. We zoeken een balans en dat lukt wonderbaarlijk goed.

Het is bijzonder en ontroerend ze het land te laten zien waar ze hun eerste stappen zetten. Het land waar ze geen herinneringen aan hebben en ik des te meer. Het is dit land waar ik moeder werd, waar ik me thuis voelde, waar mijn lief en ik de basis legden voor onze liefde en ons gezin. Het is dit land waar ik jarenlang heimwee naar had. Het is dit land waar ik me ook nu weer thuis voel.

Twee dagen voor we weer vertrekken naar ons thuis in Nederland, heb ik dat weeïge gevoel in mijn buik weer. Net als van de week in de bergen, toen mijn zoon aan de rand van de afgrond ging zitten. Net als 22 jaar geleden, toen we ons gezin uit de grond van eSwatini plukten en verplaatsten naar Nederland. Nederland was toen wel het thuis van mijn lief en van mij; nog niet van ons gezin, nog niet van onze kinderen. Nu is het wel anders. In Nederland heeft ons – inmiddels flink uitgebreide – gezin een stevige en liefdevolle basis, waar we ons allemaal thuis voelen. In eSwatini liggen de teruggetrokken wortels van dit gezin. Ik graaf ze op en voed ze – nu samen met mijn lief en onze oudste twee kinderen – met nieuwe herinneringen. De wortels van verleden, vandaag en morgen verstrengelen zich; tot een bredere basis en een betere balans.

Twee dagen voor we vertrekken keert mijn buik zich weer om, maar durf ik vol zelfvertrouwen op 10 centimeter afstand van de afgrond te gaan zitten en uit te kijken. Twee kanten op. Twee keer thuis. Twee keer binnen handbereik.

Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dat er geen woord is voor het meervoud van thuis. Een gemis.

Sawubona, sissy #eswatiniblog-7

9 jun

Tsja. Reisverhalen of -blogs, ik lees ze bijna nooit. Al die verhalen over plaatsen, waar je naar toe wilt en misschien wel nooit zult komen, overtreffen de gemiddelde reisgids niet. Alleen als de foto’s goed zijn; dan kijk ik en fantaseer ik er zelf wel een reisverhaal bij. Je eigen unieke belevenissen, je eigen ervaringen zijn toch wat een reis jouw reis maakt. Die ervaringen zijn niet in foto’s te vangen, maar misschien wel in verhalen of blogs. Dat ga ik proberen.

Mijn reis gaat zes weken duren, maar begon al in 1993. Cornelis kon gaan werken in Swaziland. Een kans die we na wat wikken en wegen aanpakten. Als pasgetrouwd stel leerden we elkaar daar goed kennen en kregen we onze twee oudste kinderen. In 1997 liep het contract af, wij gingen terug naar Nederland. Een verstandige keuze, vanwege pensioen, carrièreperspectieven enzo. Voor mij een hartverscheurende keuze; ik was van het land, van de mensen, van ons leven daar – met onze twee kinderen – gaan houden. Hoe tevreden ik ook ben met ons leven van vandaag, die pijn van vertrek uit Swaziland brengt me nog steeds in tranen.

Ik ben gek op Cornelis, maar dat neem ik hem nog steeds kwalijk. Of mezelf. Misschien had ik toen… Maar dan… Het zou… Mezelf afvragen hoe het leven was gelopen zonder dat vertrek heeft geen zin, we maakten die keuze. Samen. En samen zijn we nog steeds, en gelukkig ook! We hebben vier prachtige volwassen zonen, hebben fijne vrienden, wonen op een heerlijke plek in Nederland, kunnen werk doen waar we van houden en komen niets te kort. Er komt in ons leven meer ruimte voor elkaar én voor reizen.

In 2017 waren we 25 jaar getrouwd en maakten we samen een reis naar Zuid Afrika en Swaziland. Cornelis was al eerder eens terug geweest, voor mij was het de eerste keer na twintig jaar. Zuid Afrika was prachtig, Swaziland bracht me in tranen. Bij ons oude huis rook ik de eucalyptus en kriebelde het droge gras als twintig jaar geleden. Ik zag mijn tweede zoon weer dribbelen op het pad in de tuin, droeg mijn oudste kind weer op mijn rug. We ontmoetten oude bekenden. Rekenden traag af in de supermarkt na de bekende beleefde frases: ‘Sawubona, sissy. How are you?’

Met mij ging het goed. Na twintig jaar was er veel veranderd, maar in dit land herkende ik een oude liefde en iets van mijzelf, van ons. Of ik er weer zou willen wonen, weet ik niet. Ik wil wel het land en de mensen weer leren kennen, en misschien ook een vergeten stukje van mezelf.

Dus. Ga ik. Eerst drie weken alleen naar Eswatini – zo heet Swaziland nu. Daarna sluiten Cornelis en onze twee oudste zonen – die daar hun eerste stappen hebben gezet – aan. Over 7 dagen zet ik mijn voeten op Afrikaanse grond.

Geen heimwee

30 jul

20140730_221937Dit jaar blijven we thuis. Drie weken. Met gemengde gevoelens. Ik ben gek op reizen, op kamperen, op warme streken waar je autostuur te heet wordt om vast te pakken. Ben gek op het gevoel te kunnen gaan en staan waar je wilt. Bevalt de omgeving of het weer niet…gaan!

Heimwee ken ik niet, het verlangen naar huis te gaan ook niet. Ik hoor mensen wel eens verzuchten dat ze na twee of drie weken ook wel weer naar huis willen….ik ken het niet. Zet mij in een mooie omgeving met veel tijd. met mensen waar ik gek op ben en ik ben tevreden. Tot vorig jaar.

Drie pubers die de camping gekozen hadden, vonden het na één dag al niks. Elke activiteit was stom, elk moment van niks doen oervervelend en dat lieten ze merken ook. Op elke vraag kwam het zelfde antwoord: ‘Naar huis.’ Na twee weken dit standaard antwoord, wilde ik ook maar één ding: ‘NAAR HUIS!’ Ik kende mezelf niet terug en nam me voor dat dit me niet meer zou overkomen.

Dus dit jaar zijn we thuis. De kinderen gaan hun gang en wij ook. Ik moet toegeven, ik zag er tegen op. Zou ik de tropische temperaturen niet missen, de camping, de Middellandse Zee? De vakantie duurt nu drie dagen en zijn al drie dagen heerlijk. Lief en ik vinden elkaar in ons comfortabele bed, liggen langer dan normaal, ontbijten met zijn tweeën, drieën, vieren, vijven of zessen buiten aan tafel, ondernemen activiteiten met wie wil en/of kan, ik heb een boek uitgelezen, veel geschreven, heb het ene kind bij het ontbijt gezien, het andere kind net aan tafel gehad met een verlate hamburger vanwege zijn vakkenvulbaantje terwijl ik dit stukje tik bij kaarslicht met uitzicht op het park.

Heerlijk. Ik ken geen heimwee, niet naar vakantie. Zet mij op een plek, desnoods thuis, met tijd en mensen waar ik gek op ben en ik ben tevreden. Dat is een understatement…..ik ben gelukkig!

%d bloggers liken dit: