Tag Archives: familie

hij kent haar

5 aug

Jarig

1 aug

Een jarige moeder is lastig, zeker als ze geen verlanglijstje heeft gemaakt. Dan moet je maar raden wat ze leuk vindt. In zo’n geval grijp ik ook wel naar een bos bloemen, een lekker luchtje of een doos chocolade. Onze vier zonen niet!

Dit jaar hebben ze zich, heel volwassen, verdiept in wat hun moeder bezighoudt. Alhoewel ze geen trouwe lezers zijn van mijn stukjes en gedichten, laten ze er zich nooit negatief over uit. Dat anderen het lezen en soms ook reageren vinden ze wel interessant en het hebben van een ‘website’ is zelfs wel cool.

Dat schrijven doet hun moeder op een laptop. Dat gaat tijdens een kampeervakantie met zo min mogelijk bagage lastig worden, hebben Evert en Tjeerd bedacht. Om dat probleem aan te pakken krijg ik prachtig briefpapier, een dun pakketje dat zo tussen de kleren mee kan.

Onze wizzkids Wiebe en Sytze hebben iets bedacht om de ‘website’ wat op te pimpen. Bloemetjes zijn te truttig voor woorden, graffiti dat is cool! Een nieuwe header is het resultaat.

Een cadeau waaruit blijkt dat de gever je kent of wilt kennen, is bijzonder en ontroerend. Ik voel me zo jarig.

Revolutie

1 aug

De koppen worden bij elkaar gestoken om een tactiek te bespreken: ‘Gaan we protesteren, de wapens trekken of kiezen we voor negeren?’ Aan tafel wordt besproken hoe het zover heeft kunnen komen. Wijs wordt opgemerkt dat er een revolutie gaande is, de wereld zoals zij die kenden bestaat niet meer.

Tot de lunch uitslapen is toegestaan, ze hoeven niet uit te leggen wat ze de hele dag hebben gedaan. Afspraken met vriendjes, logeerpartijen, uitgaan, het mag allemaal. Het lijkt vrijheid blijheid, maar dat duurt niet lang. De kleding komt niet meer gestreken in de kast, de koelkast wordt niet gevuld, het toiletpapier raakt op en het eten komt niet vanzelf op tafel. Het is gedaan met dagenlang nietsdoen.

De voortrekkers van deze revolutie hebben een belangrijk besluit genomen. Ze werken buitenshuis om dit gezin van alle gemakken te voorzien, financieel gezien. Binnenshuis werken ze minstens zo hard, maar dat houdt nu op. Vier vakantievierende tieners, zonder vakantiebanen van betekenis kunnen best wat doen. Zonder al te hoge verwachtingen stellen de revolutionairen voorwaarden, het hoeft allemaal niet perfect. Vier klussen voor vier tieners: de was, de afwas, verzorging van de beesten en het avondeten.

De knappe koppen staan nog niet op eigen benen en zijn afhankelijk van de revolutionairen, ze protesteren wel maar weten niet hoe ze weerstand moeten bieden. Ze vouwen, strijken, rapen eieren, soppen, boenen en verzorgen de avondmaaltijd. Ze hebben geen idee dat toegeven aan de eisen hun beste wapen in deze strijd is.

Vanmorgen haal ik een vies ontbijtbordje uit de kast, kan ik mijn favoriete shirt niet vinden en nu doet mijn maag nog zeer van de dikke deegklontjes met zwarte randjes, lees: pannenkoeken. Ik ben een revolutionair, nog wel!

 

Een vrouw

22 jul

ze was een meisje

het kind

waar lang op werd gewacht

verwend

 

ze was een echtgenote

werd moeder

man stierf veel te jong

verloren

 

ze was een weduwe

wilde veiligheid

vond een man en zijn gezin

geborgen

 

ze was een moeder

ontzegde liefde

zichzelf misschien het meest

alleen

 

ze was een vrouw

verzweeg

verdriet en angst en drank

eenzaam

 

ze zou gaan sterven

deelde

wat omging in haar hart

open

 

ze werd mens

leeft

voor altijd in mijn hart

een vrouw

Voor oma, die ik tijdens een korte periode van ziekte beter mocht leren kennen. Een voorrecht. Ze overleed in oktober 2003.

Rabarberlimonade

31 mei

Drie of vier keer per jaar ondernemen we de reis naar Groningen. Met zijn vijven in de auto. Zusje slaapt, broertje kan niet stilzitten, mama praat en papa rookt. Het liefst zit ik in het midden, vooroverhangend tussen de stoelen van papa en mama. Veiligheidsgordels zijn nog niet verplicht.

De reis duurt altijd lang. De afsluitdijk is zo ontzettend saai. Mama zegt dat we niet naar het bewegende water moeten kijken, daar word je misselijk van. Onderweg moet er altijd wel iemand plassen of erger nog, spugen. Bij het ontbijt waarschuwt mama ons om niet te veel te eten. Maar dat helpt niks.

Bij aankomst op de plek van bestemming is al het leed vergeten. We zijn bij de opa en oma van mama en dat is heel bijzonder. Bij mij in de klas heeft niemand overgrootouders, ik ben er best trots op.

Opa en oma wonen in een wit huisje met een grote kei in de voortuin. Opa laat altijd zien wat er in zijn tuin groeit. Bonen, aalbessen, kruisbessen en rabarber. Binnen ruikt het altijd lekker; hout, touw, gedroogde spek. Opa maakt allerlei dingen van hout, ook poppenmeubels. Oma breit poppen, met en zonder baarden en altijd met kleertjes. De poppen ruiken naar het touw waar opa matten van maakt.

Oma kletst en slaat haar arm om mama heen, ze houdt van mama. Opa zit op zijn stoel, rookt een pijp, kijkt en geniet. Wij spelen met de poppen, met de waterputten en auto’s  van hout. We lezen boekjes, kleuren, maken tekeningen en uisteren naar de grote mensen, die met elkaar praten over dingen die wij niet begrijpen of die ons niet interesseren.

Er wordt goed voor ons gezorgd. Oma geeft ons lekkere koekjes en de maaltijd die ze kookt is zo heerlijk. Mama zegt dat we niet te veel mogen eten, straks worden we nog ziek. Oma maakt de heerlijkste limonade van rabarber, dat krijgen we nergens anders. In glaasjes van dun groen glas. Zusje hapt een keer het glas stuk. Omdat het zo lekker is, denk ik.  Ze huilt van de schrik, maar ze houdt er niets aan over.

Op de terugreis hoeft niemand te spugen.

 

%d bloggers liken dit: