Aanleunwoning

29 dec

Vannacht droomde ik over mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ik droom wel vaker over haar, maar niet zo levendig. Ze was de afgelopen dagen ook wel heel aanwezig in mijn dagelijkse leven, want:

  1. Mijn moeder vertelde afgelopen zaterdag dat de rechten van oma’s graf komend voorjaar verlopen. De oom (mama’s broer), die daar over gaat, gaat er nooit heen en zij ook niet. Mijn moeder heeft meer herinneringen aan haar moeder bij het Pennemes, waar ze haar laatste jaren woonde.
  2. Het Pennemes waar ik gisteren met mijn vader voor een aanleunwoning keek. Net zo’n woning als oma had, maar dan in spiegelbeeld. We spraken over waar de tafel, hoe het bed, de spullen. Het past allemaal. Als oma er in kon met al haar spullen, dan papa zeker.

Haar bed stond alleen met het hoofdstuk tegen de muur. Haar kist, waar ze in lag opgebaard, stond waar haar bed stond. Geen idee waar haar bed was gebleven, eigenlijk. In de huiskamer stond een grote kast met oude schatten, souvenirs uit Canada, van ons uit Afrika, houten doosjes uit haar verleden, foto’s van ons als kinderen en streekromans. In de keuken veel blikken met van alles – fruit, doperwten, soep, asperges – alsof de oorlog niet achter haar, maar vlak voor haar lag. Naast de keuken een tafel. Perzisch kleedje er op; als je er met je korte broek aan zat, kriebelde de franje over je benen. Een tafel waar haar dokter ooit aan zat. En ik, in mijn droom. ‘Het is helemaal niet goed,’ zei oma, net als in 2003. Ik weet niet meer of ik die dokter toen heb gesproken of gezien. Ik weet wel dat oma daar zat met een briefje met aantekeningen naast haar puzzelboekje, de krant en het bakje met pennen. Aantekeningen met onder andere een afspraak in het ziekenhuis, voor onderzoek.

Oma was wel eens klagerig zonder aanwijsbare reden, zonder gevolgen ook. Nu klaagde ze niet, ze huilde niet, ze constateerde en ze had gelijk. Ze overleed zo’n 6 weken later in het ziekenhuis ten gevolge van darmkanker. Inmiddels is dit 18 jaar geleden. Of ik haar mis? Nee, het leven gaat ook gewoon weer door. Of ik haar graf vaak bezoek? Ook niet. Maar wel eens. Ze ligt daar met opa en met tante Ineke in een graf, vlakbij mijn andere opa en oma, vlakbij mijn schoonvader. Ze maakt deel uit van een wandelroutine over de begraafplaats als ik er ben voor een ander afscheid én zeker in maart rond haar verjaardag en die van mijn schoonvader. Ze maakt deel uit van mijn geschiedenis, van mijn herinneringen, van mij.

Papa besloot direct na de bezichtiging de aanleunwoning te accepteren. Genoeg ruimte, leuk uitzicht, de lift is vlakbij de voordeur, een winkeltje, een kapper en er wonen wat bekenden in dit wooncomplex. Het zal vast zijn laatste woonplek worden, net zoals het voor oma was. ‘Het is helemaal goed,’ zei papa.

Ik heb al zin in de verhuizing! In het plezier waarmee papa hier kan wonen, in de bezoeken die we kunnen brengen. We gaan toch nog – en dat is best een onverwacht cadeau – een stukje geschiedenis schrijven, herinneringen maken. Zodat papa langer dan levenslang bij ons kan blijven, net als oma.

Met of zonder graf.

Eén reactie naar “Aanleunwoning”

  1. Vera Jongejan december 29, 2020 bij 12:53 pm #

    Mooi en ontroerend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: