Swazitime #eswatiniblog 5

23 jun

In een winkel vol creatief houtsnijwerk, hing een klok met een tekst er in gegraveerd: ‘Swazitime’. De dame achter de kassa vertelde dat het begrip ‘tijd’ niet in de genen zit, of niet in de cultuur. Een afspraak om 10 uur kan zomaar om 13 uur worden, zonder enig overleg of verklaring. De klok in de winkel tikte gewoon door, en stond met Zwitserse precisie gelijk aan mijn klokje. Op tijd komen moet ook hier kunnen. De meeste mensen die op kantoor werken ofzo zullen ook wel op tijd zijn.

Swazitime is voor mij iets heel anders; er is altijd tijd te kort. De zon kan hier lekker schijnen, de lucht is vaak strakblauw, maar het duurt maar even. In de zomer is het om 19.00 pikkedonker en nu, in de winter, schemert het al om 17.00 en is het tegen 18.00 gewoon nacht. Terwijl in Nederland de langste dag was, hadden we hier de kortste dag.

In de steden blijven de contouren wel zichtbaar in het donker, maar hier in de nabije omgeving is er geen straatverlichting. Bovendien zijn veel huizen niet voorzien van elektriciteit. Je kunt ’s avonds natuurlijk wel weg, en zeker met de auto heb je wel zicht. Toch ga ik liever niet in het donker op pad. Er lopen mensen dicht langs de weg, die je pas ziet als je bumper ze bijna raakt. De koeien en geiten zoeken in de koude nachten de warmte van het asfalt op en denken meer recht te hebben op de weg dan de auto’s.

Ik blijf ’s avonds lekker thuis, en lig meestal – zonder op de klok te kijken – op tijd in bed. Net als de koeien en de geiten zoek ik de warmte op als het koud en donker wordt. Uitgerust merk ik hoe moe en gehaast ik was, hoe heerlijk het is genoeg te slapen en een tandje langzamer te gaan zoals iedereen hier. Dat zijn nog eens Swazitimes!

Advertenties

Eén reactie to “Swazitime #eswatiniblog 5”

  1. Vera Jongejan juni 25, 2019 bij 1:27 pm #

    Leuk geschreven! In Brazilië is het net zo wat tijd en afspraken betreft, grappig is dat!

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: