Sawubona, sissy #eswatiniblog-7

9 jun

Tsja. Reisverhalen of -blogs, ik lees ze bijna nooit. Al die verhalen over plaatsen, waar je naar toe wilt en misschien wel nooit zult komen, overtreffen de gemiddelde reisgids niet. Alleen als de foto’s goed zijn; dan kijk ik en fantaseer ik er zelf wel een reisverhaal bij. Je eigen unieke belevenissen, je eigen ervaringen zijn toch wat een reis jouw reis maakt. Die ervaringen zijn niet in foto’s te vangen, maar misschien wel in verhalen of blogs. Dat ga ik proberen.

Mijn reis gaat zes weken duren, maar begon al in 1993. Cornelis kon gaan werken in Swaziland. Een kans die we na wat wikken en wegen aanpakten. Als pasgetrouwd stel leerden we elkaar daar goed kennen en kregen we onze twee oudste kinderen. In 1997 liep het contract af, wij gingen terug naar Nederland. Een verstandige keuze, vanwege pensioen, carrièreperspectieven enzo. Voor mij een hartverscheurende keuze; ik was van het land, van de mensen, van ons leven daar – met onze twee kinderen – gaan houden. Hoe tevreden ik ook ben met ons leven van vandaag, die pijn van vertrek uit Swaziland brengt me nog steeds in tranen.

Ik ben gek op Cornelis, maar dat neem ik hem nog steeds kwalijk. Of mezelf. Misschien had ik toen… Maar dan… Het zou… Mezelf afvragen hoe het leven was gelopen zonder dat vertrek heeft geen zin, we maakten die keuze. Samen. En samen zijn we nog steeds, en gelukkig ook! We hebben vier prachtige volwassen zonen, hebben fijne vrienden, wonen op een heerlijke plek in Nederland, kunnen werk doen waar we van houden en komen niets te kort. Er komt in ons leven meer ruimte voor elkaar én voor reizen.

In 2017 waren we 25 jaar getrouwd en maakten we samen een reis naar Zuid Afrika en Swaziland. Cornelis was al eerder eens terug geweest, voor mij was het de eerste keer na twintig jaar. Zuid Afrika was prachtig, Swaziland bracht me in tranen. Bij ons oude huis rook ik de eucalyptus en kriebelde het droge gras als twintig jaar geleden. Ik zag mijn tweede zoon weer dribbelen op het pad in de tuin, droeg mijn oudste kind weer op mijn rug. We ontmoetten oude bekenden. Rekenden traag af in de supermarkt na de bekende beleefde frases: ‘Sawubona, sissy. How are you?’

Met mij ging het goed. Na twintig jaar was er veel veranderd, maar in dit land herkende ik een oude liefde en iets van mijzelf, van ons. Of ik er weer zou willen wonen, weet ik niet. Ik wil wel het land en de mensen weer leren kennen, en misschien ook een vergeten stukje van mezelf.

Dus. Ga ik. Eerst drie weken alleen naar Eswatini – zo heet Swaziland nu. Daarna sluiten Cornelis en onze twee oudste zonen – die daar hun eerste stappen hebben gezet – aan. Over 7 dagen zet ik mijn voeten op Afrikaanse grond.

Advertenties

Eén reactie to “Sawubona, sissy #eswatiniblog-7”

  1. Nel van Berge juni 10, 2019 bij 12:16 pm #

    Heel veel succes in de zoektocht naar jezelf en wens je een mooie reis toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: