Wraak met champagne

9 Jul

Een zomers vakantieverhaal

Twee dezelfde zomerjurkjes, vier slanke benen in de zon, uitzicht op zee, twee klinkende champagneglazen en heerlijke plannen voor een ontspannen weekend met veel verwennerij. We kennen elkaar sinds kort, leerden elkaar tijdens de reis hier naar toe kennen, en zijn door de vele overeenkomsten nu beste vriendinnen. Een mooie doorstart van mijn vakantie die in het water dreigde te vallen.

‘Fijne vakantie,’ riepen de collega’s terwijl ik mijn tas pakte en wegrende. Ongeduldig hield ik mijn toegangspasje voor de kaartlezer, tergend langzaam opende de deur.  Door het bonken van mijn hart heen hoorde ik het gefluister van verontwaardiging. ‘Zo, die is toe aan d’r vakantie.’ ‘Kan geen lachje meer van af.’ Stefan klonk bezorgd: ‘Wacht even, Marga.’ Ik hoorde zijn stoel draaien en trok snel de deur achter me dicht. Bij de lift keek ik om en zag hem achter de glazen deur zoeken naar zijn pasje. Als een goudvis met ademnood bewoog hij zijn mond.

Buiten liet ik me op een bankje zakken, zette mijn tas naast me en liet het toegangspasje door mijn handen gaan en de tijd voorbij. Het laatste kersverse echtpaar van die dag verliet het pand gevolgd door de ambtenarij. Stropdassen werden losgetrokken en sigaretten opgestoken. Sportievere collega’s volgden nog weer later in hun strakke pakjes en met buitenaardse helmen op hun hoofden. Zelfs Stefan liep me, vrolijk pratend met andere collega’s voorbij. Alsof hij niet bezorgd was, niet zijn mobieltje miste.

Ik greep in mijn tas, klikte zijn mobieltje aan en scrolde door de berichten. Specifieker: door het berichtenverkeer tussen Stefan en Karin. Geen idee wie Karin was, wel wat haar laatste bericht was. ‘Vanavond helemaal voor jou <3’, las ik vanmiddag toen het scherm oplichtte. Toen dacht ik nog dat Stefan vanavond helemaal voor mij zou zijn en misschien nog wel langer. Mijn vakantie zou beginnen met een verrassing, een einde aan het stiekeme ontmoeten in de auto, in de lift, de paskamers in het winkelcentrum. Het laatste bericht dat ik vanmiddag zag, was aangevuld met nog meer berichten, noodkreten zeg maar. ‘Waar zien we elkaar?’ ‘Steef?’ ‘Kom je me halen?’

De bekendheid van deze zinnen en de ontbrekende antwoorden scherpten de pijn en brandden in mijn ogen. Mijn vingers gleden onder mijn ogen over mijn schrale huid. De herkenning voelde als erkenning van de woede in mij, ik zuchtte en typte: ‘Spoor 7, Sloterdijk, 18:50, ik verras je.’

Was het wraakzucht? Was het solidariteit met Karin, die ik niet kende? Maakt het wat uit?

‘Jij nog champagne?’ vraag ik en schenk de glazen nog eens vol.

Advertenties
%d bloggers liken dit: