Een vrije zondag

3 mei

vrijheidZondag, een luie dag. Uitslapen. Beetje tuinieren. Boek lezen. Het is drie mei, het weekend is de opmaat voor herdenken op vier mei en vrijheid vieren op de vijfde. In elk geval op televisie. Hangend op de bank met mijn pubers kijk ik mee naar verschillende documentaires.

Ze zijn onder de indruk. Eén van de mooie tanks, de vliegtuigen en de uniformen. Allemaal van de jongen, die zonder familie terug kwam uit een concentratiekamp. Van de kinderen die bijna de pannen inkruipen om nog wat eten te vinden, van de kou, van de dunne lijven en holle ogen achter het prikkeldraad. Ik zie dat het sporen bij ze achterlaat, dit vergeten ze niet.

Als puber was ik net zo onder de indruk van dit soort documentaires. Boeken over de oorlog las ik meerdere malen. Het meest onder de indruk was ik van de geschiedenis van oma, die ik op veertien- of vijftienjarige leeftijd interviewde over de oorlog. Uit haar kast kwamen de bonnen, uit haar mond de verhalen. Opa, toen al overleden sprak nooit over het werkkamp. De zuinigheid van oma kon ik toen wel begrijpen – ze breide mutsjes van oude panty’s!

Vandaag kijk ik met mijn eigen kinderen naar gezinnen die hun eigen kozijnen opstoken voor warmte, zie ik hoe een moeder van bloembollen een stamppotje maakt en van suikerbieten pannenkoeken bakt. Oma, kon ik je nog maar eens interviewen nu ik ook moeder ben. Mijn ooms, tantes en mijn vader waren toen kleine kinderen, dat realiseerde ik me als puber niet. Schraapten zij ook de pannen leeg? Wat zul je verdrietig en machteloos zijn geweest.

Ik kijk naar mijn kinderen op de bank. Met andere ogen en een ander gevoel. Je kinderen veilig en vrij groot kunnen brengen is niet vanzelfsprekend. ‘Zal ik een lekkere pannenkoek voor jullie bakken?’

Wat een mooie dag! Zondag. Een dag in vrijheid.

3 Reacties naar “Een vrije zondag”

  1. Leida mei 3, 2015 bij 11:09 pm #

    Geweldig Ellis’ ook wij hebben het gezien met bank hangen.Mooi beschreven

  2. Sandra Krebs mei 3, 2015 bij 11:22 pm #

    Hoe ouder ik word, hoe meer ik mijn vrijheid waardeer.

    Maar ook hoe minder ik de mensen begrijp die elkaar de vrijheid niet gunnen.

    Sandra

  3. elsjeveth mei 5, 2015 bij 8:01 pm #

    Ellis, prachtig verwoord. Soms zou ik het van de daken willen schreeuwen, ajb mensenkinderen waardeer de onmetelijke vrijheid die we hier met zijn allen mogen hebben. En laat je medemens in zijn waarde, ook al zou je zelf je leven helemaal anders leven.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: