Welkom bij de sandwichgeneratie

10 Feb

20150210_110513-1Ik houd van ze, van mijn kinderen, van mijn ouders. Niets liever wil ik dan dat het ze aan niets ontbreekt, dat ze gezond zijn en zich gelukkig voelen. Ik draag daar met alle liefde aan bij.

Het wordt me soms te veel. Het toppunt bereikte ik onlangs toen ik tijdens een loopje niet meer verder kon. De kilometers waren het probleem niet. Mijn hoofd kon niet meer, de tranen liepen over mijn wangen. Ik was op en zo verdrietig. De laatste drie van de tien kilometer wandelde ik al huilend naar huis.

Kortsluiting

Een druk leven met man, vier kinderen, familie, vrienden, werk, vrijwilligersklussen, onderhoud van huis en tuin is goed te doen zolang alles op rolletjes verloopt en te plannen is. Wel druk. Natuurlijk! Heerlijk!

De laatste acht maanden waren drukker dan normaal. Onze pubers en jongvolwassenen maakten, met onze steun, keuzes voor studie en wonen die hun verdere leven kunnen bepalen. Mijn vader werd ziek en had de pech een stevig behandelingstraject in te moeten gaan met bestralingen en is nog niet klaar. (Over)bezorgd bezoek ik hem – misschien wel tot zijn ergernis- vaker dan anders en zijn we regelmatig samen op pad richting ziekenhuis. Nu ook mijn moeder- ze leven niet samen- , even uit de running is vanwege een nieuw onderdeel en af en toe ergens heengebracht moet worden en haar koelkast gevuld moet worden, zijn vrije dagen goed gevuld.

Voeg daaraan toe de nodige verwachtingen op werk en sociaal gebied. Plus de eigen verwachtingen ten aanzien van moederschap, huis, studie, vrijwilligerswerk en hobby’s. Dan raken de dagen zo goed gevuld dat het hoofd de kans niet krijgt leeg te worden, met als gevolg kortsluiting.

Sandwichgeneratie

Langzaam drong het tot me door, de afgelopen maanden ben ik onderdeel van de sandwichgeneratie. Een woord dat ooit wel eens hoorde, maar bijna vergeten was. Misschien wel terecht, het woord is (nog?) niet doorgedrongen tot het Van Dale woordenboek. Wikipedia heeft er zelfs geen omschrijving voor. Internet biedt wel uitkomst: ‘ generatie van mensen tussen de 40 en de 60 jaar, die ingeklemd zitten tussen opgroeiende kinderen en ouders die gaan kwakkelen; generatie van veertigplussers tot zestigplussers die de zorg hebben voor zowel kinderen als ouders.’ (bron: www.anw.inl.nl)

Dat ben ik!

Tussen de 40 en 60 jaar, ik heb opgroeiende kinderen, kwakkelende (sorry papa en mama;-) ouders en zorg voor kinderen en ouders. Ingeklemd? Zo voel ik me gelukkig niet altijd.

Ik heb wel makkelijk praten, dat realiseer ik me ook. Ik heb een lieve man, vrij zelfstandige kinderen en mijn ouders kunnen met al het ge’kwakkel’ hun eigen leven prima regelen en zijn zelfredzaam. Voor andere ‘sandwichers’ is het lastiger. Zo ken ik Marit, die tijdens de ziekenhuisopname van haar vader bij haar moeder thuis moest logeren terwijl de jongste nog maar tien is. Rianne en Ed, die elke nacht gebeld worden door zijn moeder, die alleen woont en echt niet naar een verpleeghuis wil. ’s Ochtends verzorgen ze weer hun kinderen en gaan beiden weer naar hun werk. Denise, die haar kinderen van negen en elf elke dag laat overblijven om haar vader in het verpleeghuis te bezoeken en eten te geven.

Steun

Ik heb makkelijk praten. Ik heb steun aan mijn man, kinderen, een broer, een zus én mijn eigen ouders die ook wel eens op mijn rem trappen. Steun aan mijn vrienden, die accepteren dat er nu minder tijd voor ze is. Steun aan mijn collega’s en werkgevers, die luisteren en begrip tonen voor de vrije uurtjes. Steun aan het kerkelijke netwerk van mijn vader; belangstellende, luisterende en praktische steun! Steun aan vrienden en vriendinnen van mijn moeder. De enige steun die ontbreekt, is de steun aan mezelf.

Ik houd van ze, van mijn kinderen, van mijn ouders. Niets liever wil ik dan dat het ze aan niets ontbreekt, dat ze gezond zijn en zich gelukkig voelen. Ik draag daar met alle liefde aan bij en loop in dezelfde valkuil, waar ik Marit, Rianne, Ed en Denise voor waarschuw. Ik ga aan mezelf voorbij.

Overlevingstactieken

Zonder spijt maak ik keuzes, zodat er tijd is voor onze kinderen en ouders. Lief en ik gaan minder vaak samen weg, vrienden zien me minder vaak, stel vrijwilligerswerk uit, mis trainingen, het huis is nog minder schoon dan normaal, schrijf nog wel want dat is noodzaak maar schilder minder en maakte zelfs de keuze om voorlopig een dag minder te werken.

Met moeite maak ik die zelfde keuzes om tijd te maken voor mezelf, om dat rondje te lopen, op de bank te hangen en gewoon aan niks te denken. Maar het moet!

Want ik wil ‘sandwichen’! Zonder ingeklemd te raken. Ik houd van ze, van mijn kinderen, van mijn ouders. Niets liever wil ik dan dat het ze aan niets ontbreekt, dat ze gezond zijn en zich gelukkig voelen. Ik draag daar met alle liefde aan bij. En met alle plezier, want dat levert het samenzijn met deze mensen ook op.

Hoe doe jij dat?

Advertenties

2 Reacties to “Welkom bij de sandwichgeneratie”

  1. Hanneke februari 11, 2015 bij 6:12 pm #

    Ja, herkenbaar. Houd je dierbaren op de eerste plaats en hopelijk hebben/ krijgen zij er begrip voor. Soms lukt dat, zeker als je dat duidelijk vertelt snappen zij het beter. Zelf ben ik in mijn eigen valkuil getrapt. Sterkte met alles.

  2. Jan februari 12, 2015 bij 12:33 am #

    Hoe herkenbaar, en soms wil je er gewoon even niet zijn

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: