Happy hour

30 okt

‘Wat een mensen!’  Even overweegt Anja van haar fiets af te stappen om te vragen wat er aan de hand is. Nog voor haar voeten de grond raken, realiseert ze wat dit allemaal te betekenen heeft. Ze trapt snel door om de boodschappen zo snel mogelijk thuis af te leveren en bij al die mensen aan te schuiven. Deze kans komt maar één keer per jaar.

Al zwetend zet ze haar fiets op slot en sluit zich aan bij de groep. Gezellig, tante Trees zag ze zo’n half jaar geleden voor het laatst bij de verjaardag van haar moeder. Alle familieleden worden doorgesproken, beide dames zijn weer helemaal op de hoogte.

Tante Trees weet wel waarom Anja in de rij staat. Anja had als kind altijd al last van allergieën, longontstekingen, er was altijd wat. En nu gebruikt Anja nog steeds allerlei medicijnen, waardoor ze bijna geen klachten meer heeft. Voorkomen is beter dan genezen en daarom mag ze een griepprik halen.

‘Opzij, opzij!’ wordt er geroepen. Nog voor Anja door heeft wat er gebeurd wordt ze opzij getrokken door de buurman die achter haar staat. ‘Hé meissie, ik zal je wel beschermen.’, zegt de buurman. Anja is blij als de dame in de scootmobiel voorbij is gereden, de buurman is met zijn grote zweterige lijf wel erg dichtbij.

Voorbij de schuifdeur staan de assistentes klaar. Oeps,  in alle haast is ze de brief vergeten mee te nemen. Gelukkig kent de assistente haar nog van het longonderzoek een paar weken geleden. Even naam en geboortedatum noteren en ze krijgt de griepprik mee. Verderop in de gang staan dokters en assistentes klaar om ze toe te dienen.

Bij één van de dokters staat een jongetje te huilen, Anja herkent hem van het schoolplein. Zijn zus zit bij zoon Thijs in de klas.  ‘Ook zielig, zo’n klein kereltje.’, zegt Anja tegen de moeder. Die barst vervolgens in lachen uit: ‘Hij hoeft niet eens, ik had geen oppas.’ De vaccinaties bij het consultatiebureau zitten nog vers in het geheugen van dit kleine kereltje.

Ineens is het jongetje stil om vervolgens luidkeels te roepen. ‘Kijk, een echte boer!’  Hij heeft gelijk, meneer de Wit heeft zijn schapen even in de steek gelaten om de griepprik te halen. Voor de gelegenheid heeft hij zijn werkklompen verruilt voor zijn dorpklompen, maar zijn handen heeft hij niet schoon gekregen. Meneer de Wit komt niet vaak van zijn eigen terrein af en hier komt hij bekenden tegen, die hij allemaal stevig vastpakt bij de schouders.

‘Heeft u de griepprik?’ vraagt de dokter.  Anja is afgeleid door wat er om haar heen gebeurd: ‘Eh…ja natuurlijk.’  De griepprik glijdt zo de bovenarm in.  ‘U kunt weer naar huis, lekker rustig. Het lijkt hier wel een buurtcafé met al die mensen!’, zegt de dokter. Anja lacht: ‘En dit was happy hour zeker?’

 

 

%d bloggers liken dit: